| Anoniem | Donderdag, 08 April 2004 - 08:33
mijn man heeft een flinke burnout gehad en is er nog niet helemaal.
hij zegt over die periode dat het voelde alsof hij uit twee personen bestond, en dat hij geen verschil meer kon maken tussen goed en slecht en dat je alles wat je doet heel gewoon vind, hij heeft ook dingen gedaan die hij normaliter nooit zou doen . hij is wel 10 jaar ouder geworden en ziet er slecht uit hij zit met zichzelf in de knoop omdat hij toen thuis heel naar is geweest naar mij toe.
want hij zegt steeds dat was ik niet en dat weet ik ook wel maar het is zo moeilijk te begrijpen .
en het doet pijn als je je man en maatje zo ziet veranderen. wie heeft dit ook ze ervaren en kan mij uitleggen hoe dat kan. |
| metoo | Donderdag, 08 April 2004 - 10:15
Nou, herkenning alom,zou je graag helpen maar dit valt niet te begrijpen,dat begrijpen heeft mezelf de kop gekost,en pijn doet het zeker vreselijk.En dat ontkennen van dat was ik niet hoort er schijnbaar bij, weet ik ook niet.Zegt mijn partner ook (inmiddels ex).hoop dater wat meer reacties komen want weet hoe beroerd dat voelt,echt.Leef met je mee.
Blijf dit volgen, kan ik misschien nog wat specefieker zijn ok??
Kop op! |
| Anoniem | Vrijdag, 09 April 2004 - 09:22
metoo bedankt voor je reactie ik hoop ook dat meer mensen reageren
hebben we misschien een beetje steun aan elkaar en kan iemand ons misschien uitleggen hoe dat kan
groetjes |
| loes | Vrijdag, 09 April 2004 - 14:17
Hallo,
Kijk eens op het forum van www.burnin.nl
Daar is een speciaal item voor partners van iemand met een burnout.
Succe!
Loes |
| Anoniem | Maandag, 19 April 2004 - 10:18
komt me bekend voor, maar wees blij dat je man erkend dat een andere kant van hem is,heb zelf meegemaakt dat degene die dingen deed die ze nooit zou doen er ook heilig in geloofde tenminste wat ze er van herinnerde , nu komt die kant nog naar boven,vooral als iets dichtbij komt.Moddergooien over hele kleine dingen soms van heel lang geleden, en dat dan heel groot maken en iedereen moest het bezuren,vrienden , vriendinnen,familie, tja en als partner dan helemaal.en aan de andere kant stug volhouden dat dingen niet gezegd zijn , mening 100% omdraaien. typisch mechanisme .Is er iemand die dit kan uitleggen.Er was een lichte depressie geconstateerd maar volgens haar was er verder niets aan de hand. DAT VERANDEREN DOET INDERDAAD ERG ZEER. |
| Huub | Dinsdag, 30 November 2004 - 12:12
Beste mensen,
Ik ben blij dit te lezen. Moet onderkennen zelf in een beginnende burn-out te zitten. En hoewel ik veel liefde voel voor mijn meisje, ben ik haar in haar drukke leven maar weinig tot steun. En daarover hebben we vaak woorden. Probleem is mijn zelfverwaarlozing op het werk. Thuis heb ik dan niet veel meer te geven. Een van de symptomen is een overbelast gebruik van het hoofd, zodat die controle je gaat ontglippen. En dat voelt aan alsof je leven zinloos wordt; leeg en nutteloos. En dat is ook zo; de zin in het leven kan niet denkend ontdekt worden. Daarvoor is het nodig om gevoelens (je zelf) weer te leren ervaren. Emotionele uitspattingen zijn onhandige, maar gezonde pogingen van het zelfhelend systeem om de balans te herstellen. Het is een lelijk, maar noodzakelijk proces. Even duidelijk: mijn werkgever zei gisteren dat hij het idee heeft met 2 personen te maken te hebben: de 1 speelt mooi weer en de ander is opstandig en ontoegankelijk. Hij vind dat ik spelletjes speel en alleen maar met smoesjes kom. Dit doet erg veel pijn, omdat nu zelfs mijn integriteit ongeloofwaardig begint te worden. Soms ben ik inderdaad enorm positief en bereidwillig. Maar wanneer de zoveelste tegenslag zich aandient, dan volgt een emotionele vrije val waarbij ik eerder verbaasd getuige ben van mijn eigen gedrag en me machteloos voel om hierop greep te krijgen. Ik durf geen inschatting te maken of vermijdingsgedrag bij mij een rol speelt. Het voelt het eerder aan als verlies van greep op de situatie. Mijn hele leven staat op het spel en ik heb nog maar een beginnende burn-out. Iemand die er dieper inzit moet letterlijk voor zijn leven aan het vechten zijn. (zie vervolg) |
| Huub | Dinsdag, 30 November 2004 - 12:13
(vervolg) Het lijkt me vreselijk om machteloos te moeten toekijken hoe je partner worstelt en van je vervreemd.
Echtheid en eerlijkheid zijn absolute noodzaken en wat het allerbelangrijkste is, is dat je het gedrag van je vriend niet op jou als persoon betrekt. De verwikkelingen die dan ontstaan ('Houdt hij wel van me?' en 'Waaraan heb ik dit verdiend?') zijn dodelijk. Ik, ipv jij boodschappen is een handige tip in de communicatie. Probeer elkaar niet te veranderen, want dat is onmogelijk. Gelukkig begint de behoefte aan verbondenheid thuis, met vrienden en familie weer te groeien en komt mijn prive steeds meer op de eerste plaats. Mijn vriendin staat door dik en dun achter me en veroordeeld me niet; hoe moeilijk dat soms, door onbegrip, ook is. En daaruit haal ik de steun en helende kracht die ik nodig heb. Door haar voel ik dat ik 'no matter what' de moeite waard ben en daardoor vervreemd ik niet verder van mezelf. Neem veel tijd om samen te verprutsen en leer om moeilijke gevoelens op een zilveren dienblaadje te leggen en er samen naar te kijken. Praat niet zozeer over gebeurtenissen, maar vertel vanuit jezelf wat je moeilijke gevoelens zijn. Stel geen eisen en voorwaarden, maar doe wat je vriend niet meer kan; blijf in gesprek trouw aan jezelf, bemoei je niet met wat de ander allemaal wel en niet moet doen en laat niet toe dat je vriend jou (of andersom) in een hanteerbaar kader van afspraken plaatst. Dat is controledrang (verslaving, behorend bij het ziektebeeld), geen liefde.
Heel veel sterkte! Mijns inziens zijn jullie beiden helden in een moeilijke levensfase van jullie avontuur.
Huub |