| Geertje | Zaterdag, 04 Februari 2006 - 21:43
Als ik zo de verhalen van de diverse mensen lees, heeft mijn partner ook een burnout. Jaren (10 wel)diverse dokters bezocht i.v.m. hoofdpijn/slecht slapen/vermoeidheid. Hij zegt niet wat hij voelt of denkt, maar zwijgt. Soms dagenlang. (Is erg zwaar!). Na veel aandringen hebben we bezoek gebracht aan psycholoog, eigenlijk tegen zijn zin.'Ik ben niet gek.'Tijdens intake conclusie w.s. burnout. Doorverwezen naar psycholoog die hem niet aan het praten kreeg. Psychiater schreef medicijnen voor - hielpen niet. Allemaal onzin, vond hij en is gestopt met bezoek aan beiden. Hij werkt voor zichzelf als adviseur. Denkt dat meer bewegen (sport) helpt - klachten zijn absoluut niet psychisch! Het gaat soms wel een tijdje goed, maar het is altijd uitkijken wat je zegt. Vooral als hij veel werk heeft doe ik alles verkeerd en vervalt hij in stilzwijgen. Ik krijg er dan niets uit. (De laatste tijd praat hij wel eens een beetje als het wat beter gaat).
Hij voelt zich een mislukkeling, begrijp ik uit zijn zeldzame mededelingen. Nu vraag ik me af wat ik het beste kan doen, of ik uberhaupt wel wat kan doen en of een burnout op deze manier kan genezen? Ik zie me al een leven lang hiertegen opboksen. Ik weet niet of ik dat wel vol kan houden. Hij is nooit een prater geweest (moet ook voor 200% zeker weten dat, als hij iets zegt, het niet raar/dom is). Verder is hij de liefste man en vader) die er bestaat! Daar ben ik (gelukkig) nog steeds van overtuigd. |