| Jim | Woensdag, 18 April 2001 - 08:54
Dag mevrouw,
Mijn naam is Jim. Ik ben 23 en studeer rechten. Ik heb het idee dat er iets met mij aan de hand is maar weet dat ook weer niet helemaal zeker.
Een week of drie geleden stapte ik met een vriend de bus in en werd 'onwel'. Alles om mij heen kreeg een soort felle gloed en geluiden werden hard en dof tegelijk. Ik vertelde mijn vriend dat ik even moest zitten en had het gevoel dat als ik nog een woord zou uitbrengen, ik flauw zou vallen. Na even rustig adem gehaald te hebben ging het weer wat beter. Maar de angst zat er goed in.
Ik bleef last hebben van een onrustig gevoel en een leeg gevoel in mijn hoofd. Daarnaast begon ik me steeds meer moe te voelen. Uiteindelijk besloot ik dan ook naar mijn huisarts te gaan om wat vraagjes te stellen. Ik zou roofbouw plegen op mijn lichaam, zei de h.a.
Ik bleef futloos. Ik had geen zin meer om af te spreken met vrienden of met mijn vriendin. Ik wilde rust maar kon mij er niet toe zetten rustig te worden. Op een gegeven moment keek ik in de spiegel en herkende mijzelf niet meer. Letterlijk. Dat gevoel is niet weggegaan. Mijn stem klinkt erg raar dus zeg ik niet veel meer omdat ik hem niet graag meer hoor. Ik sta de hele tijd stil bij mijn lichaam en bewustzijn waardoor ik het gevoel krijg wel erg bewust te leven.
Dat kan allemaal niet goed zijn. Gevolg is immers dat ik niet meer goed kan lachen, converseren en concentreren. Het is van invloed op mijn manier van leven en interacteren met mijn omgeving.
Vreemd is wel dat ik soms een uurtje of twee uurtjes nergens last van heb. Maar daar betrap ik mijzelf op en dan begint alles weer van voren af aan. Het liefts slaap ik daarom of kijk films en series op televisie zodat ik niet na hoef te denken. Ook kan ik mij helemaal storten op mijn studie wat wel als gevolg heeft dat als ik ergens mee klaar ben ik mijzelf toch weer betrap op niet bezig zijn met mijn gedachten. |
| Jim | Woensdag, 18 April 2001 - 09:01
Dus ben ik gaan graven in mijn verleden en heden.
Toen ik een jaar of elf was heb ik deze gevoelens al eens eerder gehad, maar naar het nu lijkt iets minder heftig.
Gevolg was dat ik tweemaal ben gaan 'zweven'. Alles kreeg die witte gloed en geluiden werden hard en dof. Ik viel daardoor om en mij werd verteld dat ik moest hyperventileren. Na verloop van tijd hielden de klachten echter op en werd ik de snelle jongen die iedereen aan het lachen kon maken.
In 1997 echter werd mij verteld dat mijn broertje aan een dwangneurose lijdt. Verder niet veel van mee gekregen maar toch.
In juni 1998 werd mij verteld dat mijn zusje 10 jaar geleden misbruikt is geweest op haar basisschool. Nota bene door een leraar waar ik zelf nog les van had gehad.
In december 1998 ging een relatie tussen mij en mijn vriendin waar ik vijf jaar mee samen was op een heel rottige manier kapot.
In maart 1999 overleed een vriendin van mij, die mij probeerde over mijn ex-vriendin heen te helpen.
In oktober 1999 leerde ik mijn nieuwe vriendin kennen. In eerste instantie dacht ik het helemaal gevonden te hebben. Ik werd snel verliefd op haar. Echter ze heeft een borderline stoornis.
Deze hele periode die ik net beschreven heb, ben ik ook nog bezig geweest met mijn rechtenstudie. Daarnaast heb ik altijd twintig uur of meer in de week erbij gewerkt om mijn financien mooi aan te vullen.
Op dit moment werk ik zestien uur, volg een heel studiejaar in een semester en ben nog steeds bij mijn vriendin. Of die relatie nu moeizaam loopt door haar of door mij weet ik niet meer. Ook thuis voel ik mij niet altijd thuis door het gedoe rond mijn zus. Ik heb het gevoel dat ik niet meer weet wat nu echt is en wat niet, ik ben mijzelf een beetje kwijt. Hierdoor kan ik ook niet meer lachen.
Wat denkt u van mijn verhaal en klachten?
JM |
| Antwoord van de psycholoog (Ineke) | Woensdag, 18 April 2001 - 13:20
Hallo Jim
Je vraagt mij wat ik denk van je verhaal en je klachten . Het is ondoenlijk om via een emailtje een intake te houden en een diagnose te stellen.
Het lijkt me inderdaad raadzaam om via je huisarts een verwijzing te krijgen naar een psycholoog. Je arts kan je medisch checken, als dat nodig is, en weet in jouw omgeving het beste naar welke psycholoog hij kan verwijzen.
Ik wil je niet met een kluitje in het riet sturen dus toch een antwoord m.b.t. je verhaal en klachten.
Je hebt de laatste 2 jaar veel ingrijpende dingen meegemaakt. Dat maakt mensen kwetsbaarder voor allerlei klachten. Bij ingrijpende zaken maakt je lichaam allerlei stoffen aan om beter met deze zaken te kunnen omgaan. Deze "stresshormonen"moeten weer worden afgebroken door het lichaam; ook al is de betreffende gebeurtenis allang weer voorbij dan nog vinden we die stresshormonen in ons lichaam.
Door deze stoffen staat ons lichaam op scherp, onze geest alert, snellere hartslag en ademhaling, spieren staan strak e.d. Wat jij beschrijft in de bus lijkt me een hyperventilatie aanval veroorzaakt door periodes van spanning en stress. Mogelijk speelt het werken/studeren en je leefstijl hierbij ook een rol.
Bij een hyperventilatieaanval heb je (door een te snelle,hoge ademhaling) teveel zuurstof in je bloed. Touwtje springen, de trap op en af rennen (bewegen, dus) helpt op zo'n moment. Of rustig ademen zoals jij deed. Zoals je schreef: de angst zat erin daarna!
Ik denk dat dat is wat er nu gebeurt: de angst (angstige gedachten) spelen je nu parten. Je hebt een overbewustzijn ontwikkeld voor zintuigelijke ervaringen en toen je in de spiegel keek herkende je jezelf niet meer. Dat verschijnsel noemen we depersonalisatie: iedereen kent het wel van bepaalde momenten, meestal als je angstig bent of je vervreemd voelt van jezelf.
Als je je vervreemd voelt van de wereld noemen we dat derealisatie.
Waarschijnlijk is er bij jou ook sprake van een bepaalde aanleg. Daarmee bedoel ik dat als jij teveel stress hebt je lichaam op deze wijze een signaal geeft: Tim, het is genoeg. Stop op deze manier!
Het lijkt me heel vervelend voor je dit mee te maken. Maar het is niet vreemd of abnormaal.
Echter, je kunt het niet negeren.
Ik denk dat een aantalgesprekken met een psycholoog je al een heel ander gevoel geven.
De dokter heeft gelijk dat je meer op je leefstijl moet letten. Je hoeft niet te gaan hardlopen maar probeer wel elke dag te bewegen. Paar keer in de week een halfuurtje zwemmen, fietsen of wandelen (niet in de stad slenteren). Je lichaam maakt dan endorfinen aan die je helpen te ontspannen.
Ik zou de combinatie werk & studie nog eens bekijken. Is het nodig een heel studiejaar in een semester te stoppen?
Probeer aktiviteit af te wisselen met rust. Dus ook rustig zitten, naar muziek luisteren, naar buiten kijken, tekenen.
Probeer niet weg te vluchten van je gedachten/ vervreemding; daarmee maak je het erger.
Als je het weer hebt probeer dan het te aanvaarden,rustig ademen en concentreren op je buikademhaling. Geruststellende gedachten tegen jezelf zeggen: het gaat weer voorbij. Ik vertrouw erop dat het goed komt (of wat voor jou werkt).
Beste Jim, ik hoop dat ik je een beetje kan helpen.
Als je nog vragen hebt mag je me gerust mailen.
Veel succes en vertrouw erop dat het weer goed komt ,
Ineke |
| Jim | Zaterdag, 21 April 2001 - 08:17
Hallo,
Bij deze wil ik u even bedanken voor uw reaktie. Nadat ik u een mailtje heb gestuurd ben ik niet gestopt met zoeken naar antwoorden. U schrijft in uw e-mail dat ik last heb van depersonalisatie/derealisatie klachten omdat ik een soort overbewustzijn heb ontwikkeld. Resulterend in klachten als het mijzelf niet herkennen in de spiegel. Het is misschien ironisch maar door goed te zoeken ben ik op de website van dp/dr mensen terecht gekomen en vond daar verhalen die mijn verschijnselen goed konden verwoorden. Aangezien ik weet dat ik iemand ben die snel denkt 'dat hij iets heeft', besloot ik ook nog wat andere psychologische links te raadplegen.
En tot mijn verbijstering is men op dit ogenblik bezig de relatie tussen burn-out/stress en depersonalisatie/derealisatie aan het onderzoeken.
Door dit gegeven ben ik mij er bewuster van geworden dat mijn klachten dus waarschijnlijk voortkomen uit de angst voor hyperventilatie (net zoals 12 jaar geleden) en dat die hyperventilatie is voortgekomen uit stress-factoren waaronder teveel nadenken over zaken waar geen antwoord op is. Ik hoop hier een stuk verder mee te komen en zal dan ook binnenkort eens navraag gaan doen. In ieder geval was uw mailtje een bevestiging die ik zocht.
Al met al, hartelijk bedankt voor uw e-mail.
Met vriendelijke groet,
Jim |
| marieke | Maandag, 23 April 2001 - 15:01
Beste Ineke,
Allereerst een groot compliment voor de opzet van deze website!Ik denk dat veel mensen hier hun 'ei' kwijt kunnen.
Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen, maar ik heb het gevoel dat ik al een tijdje depressief of burnout ben. Mijn klachten begonnen met een gigantische hyperventilatie aanval (ca. 4 mnd geleden). Sindsdien had ik ca. 1 a 2 x p/week een aanval. Op dit moment is dat gelukkig een stuk minder. Helaas heb ik er nu iets voor in de plaats gekregen, nl. het gevoel dat ik continue een brok in mijn keel heb (volgens de huisarts het zgn. pingpong-bal effect?). Vaak, als ik in het gezelschap ben van anderen, bv in de bioscoop, gaat dat gevoel gepaard met de angst om misselijk te worden. Ik heb ook last van misselijkheidsvlagen, alhoewel ik zelf denk dat dit tussen de oren zit. Ik krijg dan ineens het gevoel dat ik over moet geven, zonder dat ik daarvoor misselijk was o.i.d.
Ik ben erg ontevreden in mijn werk, ga met vreselijk veel tegenzin naar het werk. Zit al ca. 6 jaar in die neerwaartste spiraal en weet niet meer hoe ik eruit moet komen. Ben dan ook vaak van baan veranderd, maar kom altijd weer op dezelfde conclusie uit. De laatste tijd begint alles me een beetje op te breken. Ik pieker veel, slaap bijna geen nacht door, eet te veel (was het maar andersom!) en ben erg emotioneel. Soms zie ik ook wel weer de leuke dingen in mijn leven (gelukkig gaat alles in mijn relatie van een leien dakje), maar somberheid en ontevredenheid overheersen.
Soms ben ik erg geneigd om het bijltje er bij neer te gooien en vlucht dan in van die idealistische gedachten als naar het buitenland gaan om helemaal opnieuw te beginnen...
Ik heb op internet een aantal sites opgezocht over burnout en depressie en ook de bijbehorende tests gedaan waaruit bleek dat ik tegen een b.o./depr. aanzit. Wat is nu verstandig om te doen, met ditzelfde verhaal naar de huisarts te stappen?
Groetjes,
Marieke |
| Antwoord van de psycholoog (Ineke) | Maandag, 23 April 2001 - 19:40
Hallo marieke
Kort en krachtig: absoluut!!
Als je door blijft sukkelen en je grens negeert worden je klachten steeds erger (en ook het herstelproces duurt langer).
Waar wacht je op: tot het lijntje breekt?
Kies voor jezelf, marieke!
Er is niemand anders die dat kan doen.
Sterkte en succes
Ineke |
| Marieke | Woensdag, 25 April 2001 - 13:02
Hoi Ineke,
Bedankt voor je reactie. Het is in ieder geval een duw in de juiste richting! Vaak ben je toch bang dat je met een onzinverhaal bij de huisarts komt en dat die je dan niet geheel serieus neemt, helemaal als het om "psychische" klachten gaat. Ik weet in ieder geval wat me te doen staat.
Gr. Marieke |
| Anjo Peeters | Woensdag, 12 December 2001 - 12:41
hallo,
Ik heb een vraag over wat je in het stukje tegen Jim verteld. Over dat de stoffen die je aanmaakt bij hoge stress nog lang in je lichaam blijven. Hoe lang duurt dat en kan dat ook nog 1 tot 2 jaar zijn?
ik ben in augustus 2000 afgestudeerd. daarvoor heb ik ongeveer 1,5 jaar zo ontzettend gestresst dat ik de laatste maand bijna niet kon eten of denken. Meteen daarna in september is mijn moeder 'gek 'gaan doen (achtervolginswanen complotten etc etc) Ik wist er geen raad mee. Ik was de enige die ze nog wel vertrouwde en ze claimde me totaal. Ik kon daar helemaal niet tegen en het erge was ook nog dat mijn hele familie het met haar eens was dat ik haar moest steunen omdat ik haar dochter ben. Na een paar maanden werd ik er zelf zo 'opgefokt'van dat ik besloten heb alle contact te verbreken met haar en mijn familie. Daarna ben ik langzaam maa rzeker weer een beetje tot mezelf gekomen en nog steeds bezig. ik voel me eindelijk wat rustiger. Wat ik wel heb nog steeds heb is hartkloppingen, zomaar out of the blue, als ik bevoorbeeld rustig in bed lig of een boek lees. ze zijn nu al minder, maar ik heb ook tot voorkort last daarbij gehad van een soort paniek aanvallen denk ik dan kreeg ik het warm en zo'n wee-ig gevoel in mijn maag net alsof ik net ergens heel erg van geschrokken was. En dan had ik helemaal nix gedaan. En erg vaak last van onverklaarbare onrustgevoelens. Kan dat ook nog door al die stress komen en die stoffen waar je het over had. Komt het dan ooit weer in balans en hoelang kan dat duren (de extreme stress duurde al met al denk ik toch wel bijna 2,5 jaar) Ik merk ook dat mijn stressbestendigheid (geestelijk en fysiek) bijna helemaal weg is. Kan ik die wel weer opbouwen?
alvast bedankt voor het lezen en het antwoorden, het is toch nog een lang verhaal geworden.
Groetjes
Anjo |
| Antwoord van de psycholoog (Ineke) | Woensdag, 12 December 2001 - 20:28
beste Anjo
Het is heel goed mogelijk dat je nog last hebt van "stress" ook al is de lange periode van stress voorbij. Hoe werkt dit in ons lichaam?
Twee bekende stresshormonen zijn adrenaline en cortisol. Ze werken vanuit verschillende systemen.
Adrenaline wordt onmiddelijk afgescheiden in het lichaam als er een signaal komt van angst/spanning/boosheid. Cortisol komt pas 20 minuten na de stressvolle situatie en blijft dan 2 uur langer werkzaam in het lichaam.
Bij ratten is zelfs ontdekt dat drie weken (!!) na de stresssituatie er nog effect te zien was in het centrale zenuwstelsel (dus op hersenniveau).
De adrenaline zet ons schrap en maakt ons alert om te kunnen vechten of vluchten.
De cortsol maakt energie verder vrij maar dempt ook de adrenaline. (Anders zouden we ons tot de dood toe kunnen uitputten).
Bij chronische stress herstelt het systeem onvoldoende: de hoeveelheid stresshormonen stapelen zich op. We gaan dat voelen als: niet goed uitgerust zijn, maar toch weer hyperaktief aan de slag...
Op den duur kun je klachten krijgen die jij beschrijft: hartkloppingen, hyperventilatie, paniekaanvallen e.d. In een dergelijke situatie ben je niet bepaald stressbestendig.
Je lichaam geeft aan dat je moet herstellen van stress. Ook is het nuttig te onderzoeken welke stresserende gedachten je hebt. Hoe het zover is kunnen komen etc.
Langdurige stress heeft effect op het centrale zenuwstelsel, op je geheugen en kan je stressbestendigheid verminderen. |
| Anoniem | Donderdag, 13 December 2001 - 16:37
Hoe zit dat dan als je als klein kind veel stress hebt gehad? zeg maar akelige dingen meegemaakt of slaag. heeft dat ook een effect bijvoorbeeld op de hersenen? |
| Antwoord van de psycholoog (Ineke) | Donderdag, 13 December 2001 - 20:49
Ja, dat kan.
Naast genen (erfelijke kwetsbaarheid voor stress) spelen ervaringen ook een rol
Uit dieronderzoek is het volgende naar voren gekomen: pups die bij hun moeder worden weggehaald kort na de geboorte, en dan LANGDURIG, blijken later angstig en hyperactief in een nieuwe omgeving. Een blijvend effect.
In de hersenen zie je een kleinere hippocampus en een te hoog cortsisolniveau.
Als ze eventjes worden weggehaald ervaren ze ook stress maar dit heeft geen nadelig effect. Juist een gunstig effect omdatze later beter tegen stress kunnen. Mogelijke (mede)verklaring: als de pup terug komt gaat de moeder het jong uitvoerig likken (Extra zorggedrag).
Vroege ervaringen hebben dus een blijvend effect, hetzij positief of negatief. Zo ook bij mensen.
(uit inaugurele rede van Prof L. van Doornen; De psycholoog, maart 2000). |
| h.m. jager | Woensdag, 09 Januari 2002 - 10:52
Na een depressie/burnout van 3,5 maand ga ik volgende week in een nieuwe baan bij een nieuwe werkgever beginnen (is niet op de hoogte van mijn depressie). Ik ben 50 jaar en ga als directieassstente werken in een baan van 28 uur per week (voorheen werkte ik 40 uur + veel thuis werken).
Ondanks het goede vooruitzicht, zie ik erg op tegen de nieuwe baan; heb geen zelfvertrouwen meer en denk dat ik het allemaal niet aan kan; kortom ik twijfel aan alles en iedereen. Daar komt nog bij dat ik een nieuwe bril heb - met een heel andere soort sterkte en cylinder hetgeen mijn onzekereheid momenteel verstrekt. Hoe kan ik meer zelfvertrouwen krijgen en niet zo tobben? |
| Antwoord van de psycholoog (Ineke) | Woensdag, 09 Januari 2002 - 16:56
Ben je behandeld voor je depressie? Zo, ja: bespreek dit met je psycholoog. Zijn je depressieve klachten helemaal over?
Zo nee: waarom niet?
Het is logisch dat als het mis is gegaan dat je dan een beetje bang raakt voor diezelfde situatie (werk).
Je bouwt pas zelfvertrouwen op door successen. Dus je doet het en het gaat goed.
Hou overigens wel je klachten in de gaten.
Weet je met welke klachten je depressie begon de vorige keer? Let op signalen.
Een nieuwe baan zorgt voor stress. Logisch!
Zorg dus extra voor:goed uitrusten en leuke dingen blijven doen.
Succes |
| erik de waal | Woensdag, 26 Februari 2003 - 16:07
Hallo Ineke,
Ik ben overspannen geraakt vanuit mijn werk doordat ik te perfectionistisch bezig was en alle controle op alles maar wilde blijven uitoefenen. Het begon met fysieke klachten zoals spanningen op mijn maag en als er iets in de planning stond zoals een feestje/vakantie dan kreeg ik braakneigingen. De fysieke spanningen zijn nu weg behoudens het feit dat ik nog last heb van zweethanden. Ik ben 1,5 maand thuis geweest en nu werk ik weer sinds 4 weken voor halve dagen. Ik probeer mijn houding op het werk te veranderen en dit gaat wel aardig. Ik heb hier overigens veel over gesproken met een goede kennis die veel ervaring heeft hierin.
Slapen en eten gaat gewoon goed en ik voel me gewoon fit. Het "enige" waar ik nu nog last van heb is het feit dat ik de hele situatie maar niet los kan laten. Ik ben er constant mee bezig. Dit werkt beangstigend want ik heb af en toe het idee dat ik dit nooit meer los kan laten. Steeds keren mijn gedachten weer terug naar de situatie waar ik in zit. Af en toe heb ik wel afleiding maar daarna ga ik weer zitten piekeren. Ik kan het gewoon niet van me afzetten. Is dit iets wat past in mijn proces wat ik doormaak en kom je hier vanaf???
Groeten, Erik |
| Anoniem | Maandag, 13 December 2004 - 22:09
Beste Ineke,
Ik ben een werkende, (HBO-rechten) voltijd studerende en alleenstaande moeder van een meervoudig gehandicapte dochter van zeven jaar oud.
Tot op twee jaar geleden ben ik vier jaar lang gestalkt en bedreigd. Mijn bewegingsvrijheid was hierdoor erg, erg beperkt. Tevens zijn hierdoor vervelende dingen met mij gebeurd (bijv. vrijheidsberoving).
Nu, na twee jaar heb ik het gevoel dat ik op t' punt ben dat ik mezelf alleen maar voor de voeten loop.
Ik zal in het kort beschrijven hoe ik me bijna dagelijks voel:
- vergeetachtig;
- (zonder reden) driftig, verdrietig;
- lusteloos;
- vermijd sociaal contact;
- moeilijk uit woorden komen;
- verward;
- piekeren;
- hyperventilatie;
- etc.
Ik ben al een langere tijd alleen aan het vechten tegen mijn verleden, maar dit lijkt tot niets te leiden. Het is dus duidelijk dat er gepraat moet worden.
De reden dat ik U bericht is, ik weet niet goed waar ik het moet zoeken qua begeleiding (omgeving Z-H).
Graag zou ik advies van U krijgen over wat voor soort begeleiding toepasselijk is in een situatie als deze?
Met vriendelijke groet. |
| Antwoord van de psycholoog (Ineke) | Zaterdag, 18 December 2004 - 11:45
Ik kan je geen namen geven van therapeuten in Zuid Holland.
Ook kan ik niet per email bepalen wat voor diagnose je hebt. Dat moet een psycholoog zorgvuldig doen nadat hij jou gezien, gesproken en getest heeft.
Wel is het heel goed mogelijk dat je "overbelast" bent door alle nare ervaringen.
Ik raad je aan naar je huisarts te gaan voor een verwijzing naar een psycholoog.
succes |
| gerianne | Dinsdag, 20 December 2005 - 20:37
Hallo,
Ik ben nu 4 maanden zwanger, en ben 2 keer flauwgevallen? Alles werd zwart voor mijn ogen, en was ongeveer 10 minuten buiten bewustzijn. Mijn huisarts zegt dat het komt door mijn traumatisch verleden, en dat ik onbeust bang ben voor herhaling omdat ik nu zelf zwanger ben. Is dit nu een burnout? Of is het iets anders? Niet dat ik twijfel, maar ik wil het zeker weten.
Alvast bedankt,
Gerianne |
| Anoniem | Vrijdag, 27 Januari 2006 - 20:12
Hallo!
Ik heb een tijd geleden niet lekker in mijn vel gezeten, overspannen, burnout. hier ben ik gelukkig bewust van geworden en heb me aardig hersteld. 3 maanden geleden toen ik dit kreeg begon derealisatie mijn de kop op te steken. ik ben hier voor naar de psycholoog geweest en hij heeft mij Risperdal voorgeschreven die ik nog tot maart moet gebruiken. ik blijf rustig onder de situaie maar het is wel vervelend. ik ben opzoek naar of derealisatie ook geneest en of risperdal ook daadwerkelijk helpt tegen derealisatie.
hoop graag op een reactie van u
mvg Klaas |