| Anoniem | Donderdag, 03 Mei 2001 - 16:40
Onderstaande alinea is niet om mensen te beledigen, slecht mijn beperkte gedachtengang te laten zien, mijn kader:
Ik heb me altijd gestoord aan het feit dat mensen zeuren over overspannen zijn. Laat staan burnout. Steeds meer mensen in de WAO en steeds meer met psychologische klachten. Ga toch eens aan het werk, denk ik dan. Het moraal in dit land gaat naar beneden, profiteren van voorzieningen die daar niet bedoeld voor zijn.
Verder heb ik altijd het idee dat het een bepaald soort mensen is dat “zeurt” met dit soort klachten en heb ik de neiging om mensen die de “zeurende” mensen moeten genezen (de psych’s) te bestempelen als geitenwollensokken typen….
En toch vraag ik om hulp bij oa dezelfde doelgroep. Waarom dan wel?
Omdat ik graag van iemand een antwoord wil op de volgende vraag: stel ik me aan/ waar zit het probleem?
Korte achtergrond:
- 28
- Universiteit
- 2e baan (Van multinational naar mede-eigenaar in klein bedrijf)
- klein bedrijf onlangs gefuseerd met de nodige strubbelingen en veranderingen (nieuwe directeur, mijn rol is nu omzet draaien)
Verschijnselen (sinds 2 jaar):
- Moe en lusteloos (na mijn werk meestal direct door naar bed)
- ’s nachts zwetend wakker worden (behalve weekend)
- geen sex (geen zin in)
- mood-swings en op rare momenten onredelijk worden tegen bekenden
- voel me klem op mijn werk, wat ik nu doe beleef ik geen plezier aan.
- Tijdens vakantie ziek worden
- + de andere bekende (volgens de kenners) burnout symptomen
Karakter:
- Perfectionistisch en “ zelf-doen”
- Conflict vermijdend
- Ambitieus
- Gevoelsmens
- Gemakkelijkste weg kiezen
Vragen:
- Ben hypochondrisch en doe ik mee aan de burnout hype, en ben ik mezelf dit aan het aanpraten? (Ofwel als je iets zoekt dan vind je dit ook wel)
- Hoe verder? (Ik heb geen zin om van andere mensen de stempel te krijgen zoals ikzelf mensen heb beoordeeld, maar ik wil de boel weer op de rit krijgen) |
| Johanna | Donderdag, 03 Mei 2001 - 20:08
Precies zoals jij heb ik vroeger ook over mensen gedacht die "overspannen" raakten. Gewoon belachelijk allemaal, zeurders, hop aan het werk!!
...succesvolle carriere van 15 jaar, nooit ziek, altijd 200 % geven, altijd perfect werk leveren, overuren geen probleem, niet aanstellen. Iedereen had er baat bij - baas, partner, gezin, - behalve ik... 2 jaar geleden (ik was 37) begon het met ontzettende vermoeidheid, slaaploosheid, nek/rugklachten waar geen oorzaak voor te vinden was, hoofdpijn, uiterste prikkelbaarheid, depressieve gevoelens (terwijl ik nooit zo'n "depri-typetje" ben geweest)etc.
Was fysisch en psychisch tot niets meer in staat - burnout - Kreeg na 4 maanden thuis te zitten therapie en begon weer te werken - eerst 2 uur per dag, nu zit ik op 6 uur en voel mij vreselijk schuldig. Het gaat weliswaar veel beter met mij, maar ik ben nog steeds heel moe, en een grote overgevoeligheid / kwetsbaarheid kan ik ook niet meer kwijt raken.
Wat ik heb meegemaakt, daar heb ik niet om gevraagd - want mijn werk was een heel belangrijk component van mijn leven.
Ik moest leren om niet zo hard tegen mijzelf te zijn, mijzelf wat meer ruimte te geven en niet altijd voor de verwachtingen van anderen te leven. In een aantal gesprekken met een cognitieve therapeut ontdekte ik een aantal denkpatronen, die gewoon niet klopten en die ik moest herzien.
Achteraf gezien moet ik zeggen: die klap voor mijn kop was wel nodig - want anders was ik gewoon een arrogante, neurotische trut geweest, die anderen, die misschien minder sterk zijn, heel hard beoordeelt.
Mijn advies: Wacht niet te lang, want je zit in een spiraal die naar beneden leidt. Zoek hulp bij een goede cognitieve therapeut. Vaak hoef je niet maandenlang in therapie te zitten. Bij mij waren 14 sessies voldoende om mij weer aan het werk te krijgen (hoerra!!) en vooral om mij duidelijk te maken wat ik moet gaan veranderen in mijn leven...
Beterschap en succes met de rest van je leven! |
| Antwoord van de psycholoog (Ineke) | Vrijdag, 04 Mei 2001 - 09:25
Beste anoniem,
Nee, je bent niet hypochondrisch.
Met de eigenschappen die je opnoemt (en de werkveranderingen die daar bij komen) ben je een perfecte kandidaat voor een burn out. En al aardig op weg zo te horen.
Je klachten zou ik absoluut serieus nemen.
Als je een hoge bloedruk hebt of hartklachten ga je toch ook naar de dokter en stop je even met werken?
Het punt is dat je klachten niet vanzelf ophouden. Ze zijn een signaal van je lichaam: HET IS TEVEEL!!! Het heeft niets te maken met zeuren ...misschien een troost: de BESTE werkers (loyaal, perfectionistisch, doorzetters) hebben de meeste kans op overspannenheid/burn-out.
En nog een waarschuwing: als je toch doorgaat op dezelfde weg kun je in een depressie belanden/ angstaanvallen krijgen tot aan een psychose toe.
Ik raad je aan eerst naar de huisarts te gaan.
vervolgens zoals Johanna schrijft naar een psycholoog; (bijna) elke psycholoog werkt met burnoutklachten op dezelfde wijze:
1. lichamelijk herstel/ dagstructuur
2. cognitieve therapie
Veel succes en zorg goed voor jezelf,
Ineke |
| Johanna | Vrijdag, 04 Mei 2001 - 11:25
Beste Ineke, klopt, ik wat ook eerst bij de huisarts. Alleen, daar werd mij verteld dat ik een "winterdepressie" had. Ik kreeg antidepressiva en slaappillen waarvan ik eigenlijk alleen maar slechter werd.
Verder moest ik naar de GAK arts (een jongetje van misschien eind 20), die constateerde dat ik een aansteller was die haar problemen niet op het rijtje kreeg... tot dat ik helemaal in elkaar stortte.
Ik ben heel blij dat ik toen over die "zielenknijper-drempel" heen gestapt ben en hulp heb gezocht bij een psycholoog.
Zij hielp mij lichamelijk te herstellen (door mij zover te krijgen dat ik begon met joggen, dat doe ik nu nog, min. 1 uur per dag), en door herstructurering van mijn denkpatronen + assertiviteitstraining.
Huisartsen van tegenwoordig zouden zich rustig ook een keer met wat basiskennis psychologie bezig mogen houden. Met alleen eventjes wat symptomen behandelen, kom je vaak niet ver... |
| Anoniem | Zaterdag, 05 Mei 2001 - 13:24
Toevoeging aan 1e bericht --- deel I ---
Allereerst bedankt voor de serieuze en snelle reacties.
Zoals ik wel meer mensen zie doen, is dit forum mede een medium om gevoelens weg te schrijven, en dit zal ook voor mij van toepassing zijn. Een heerlijke anonieme manier om te filteren en gedachten te ordenen, de eerste stap om een probleem op te lossen is immers het definieren ervan.
Wat ik al heb gemerkt is door mijn vraag te stellen een reactie is opgetreden. Bij deze dus complimenten aan Ineke, je laat mensen zichzelf helpen. Namelijk beslissingen nemen om er wat aan te doen.
Het advies dat ik van je krijg Ineke, proffesionele hulp zoeken, zal ongetwijfeld de juiste zijn. Dit besef(te) ik me heel goed.
Volgt dan nu het praktische probleem: de stap naar de huisarts. Ik heb de nare eigenschap om erg dualistisch te zijn in dit soort zaken: enerzijds het besef om hulp te zoeken, anderzijds de arrogantie dat deze hulp mij niet kan helpen. (En de gedachte dat het wel goed komt, problemen definieren en deze zaken zelf oplossen) (bv: geen sex ligt wellicht aan de relatie, het niet meer aantrekkelijk vinden van partner: ofwel relatieprobleem. Dus dit probleem oplossen door confrontatie met partner op dit gebied aan te gaan)
Ik vertelde eerder dat er al een reactie was opgetreden. Ik heb dus een afspraak gemaakt met partner, irritaties op het werk uitgesproken, opties aan het creeren mocht het niet goed komen (openstellen voor nieuwe jobs) etc.
-----
Zie vervolg |
| Anoniem | Zaterdag, 05 Mei 2001 - 13:26
Vervolg
------
Ben alleen bang dat het van korte termijn is. Het is voor mij niet natuurlijk gedrag. Dus ik moet proberen om dit gedrag/ karaktertrek te wijzigen.
Dan is de vraag: is dit een interne of externe wens. Komt deze druk van buiten, dan lijkt me het weinig zinvol. Komt het van binnen lijkt me het mogelijk, maar zo ontzettend moeilijk. Daarbij kan ik hulp gebruiken. Maar zoals ik in mijn vorig schrijven in de introductie zei: mijn vertrouwen in mentale hulpverlening is niet helemaal 100%. Zo heb ik al wat ervaring met de beroepspsychologen en hun assessments. En mijn ervaring is dat deze erg gemakkelijk zijn te manipuleren. Zitten "proffesionals" die minder (sociaal)inteligent zijn dan ik (hoezo arrogant...). (Vergelijk ervaring van Johanna en GAK arts) (PS Johanna: niet leeftijd maar levenservaring telt, afrekenen op leeftijd is te gemakkelijk, ook al is het een logische gedachte)
Samenvattend kom ik tot 2 redenen tot dit schrijven:
1) Het is prettig geweest om mijn verhaal (de verkorte versie) deels kwijt te kunnen (zoals je vaker opmerkt Ineke, is dit op afstand en ik heb veel meer te vertellen/te luisteren), en ik wil daarvoor deze site complimenteren.
2) Mijn twijfel te uiten hoe verder te gaan. Enerzijds het besef dat een sparringspartner op emotioneel gebied heel prettig/nuttig zou zijn, en anderzijds de arrogantie dat ik denk dat via de officiele instanties ik geen "partner op niveau" vind. ("vrienden" waarmee ik kan "ontmoeten" op geestelijk niveau zijn er wel, maar ik merk dat ik ze niet lang hiermee kan belasten)
PS Ik realiseer dat ik niet voor niets heb geschreven (er is iets). Ik realiseer dat ik in deze reactie wellicht aan het ontkennen ben (lekker eigenwijs zelf proberen op te lossen). Ik realiseer ook dat ik zelf aan het analyseren ben geslagen, en dat ik er naast kan zitten. Maar wil het toch proberen, het besef is aanwezig, en jullie tips zal ik niet vergeten en meenemen. |
| Antwoord van de psycholoog (Ineke) | Zaterdag, 05 Mei 2001 - 17:05
beste, lieve anoniem
Een kleine toevoeging/vraag van mij:
1.geef me eens een reden waarom je een hulpverlener wilt manipuleren? Zit je er om een goede indruk te maken? Of wat voor reden?
2.stel dat de professional ziet dat jij manipuleert...dan gaat hij/zij dat niet meteen zeggen; er moet vertrouwen zijn voordat je confronteert, denk je niet?
3. het zoeken van een intelligente hulpverlener of zo je wilt, de ideale hulpverlener, is ook een vorm van afweer misschien? Je kunt de universiteit niet halen met een IQ lager dan 120-125 (tenzij spieken).
Ik wil je niet klemzetten maar ik ken het gegeven
van het teveel aan analyse van cerebrale mensen.
Analyse is maar 1 facet om wat op te steken van een behandeling.
Kom mijn E/I Q maar uit testen!!
Ineke |
| Anoniem2 | Zondag, 06 Mei 2001 - 07:53
Anoniem, volgens mij ben je niet overspannen maar heb je gewoon pijn aan de kont omdat je veel te lang op een heel hoog paard hebt gezeten.
Laat ons maar afwachten - als de pijn niet meer uit te houden is, stap jij wel vanzelf af.
Groet
Iemand met meerdere decennia beroeps- en levenservaring en een IQ van "weet-ik-veel", omdat het in het "echte"leven meestal om hele andere andere dingen gaat. Maar ook jij zult het nog leren. |
| Piet | Zondag, 06 Mei 2001 - 14:35
Anoniem, arme gozer, als je je vrienden met zo'n probleem niet kunt "belasten", dan zijn het geen vrienden. Of ben je bang voor de reacties van je "vrienden" als je een keer een zwakke kant van je zou laten zien? |
| Anoniem | Maandag, 25 Augustus 2003 - 20:32
ben ik hypochondrisch?
als ik iets lees denk ik dat ik het heb.omwille van de verschijdene symptomen,waarvan ik sommige kenmerken heb.
zo heb ik al een heleboel geld opgedaan aan
bloedtesten en consultaties.Graag een antwoord op deze vraag. |