| Donderdag, 21 September 2000 - 19:01 Hoe weet je het verschil tussen burnout, overspannenheid en dergelijke? Wie heeft dit weleens gehad? Elsa.
| |
| Donderdag, 21 September 2000 - 20:24 In de praktijk worden de begrippen burnout en overspanning vaak door elkaar gebruikt. Zelf ben ik voorstander van een duidelijk onderscheid. Burnout wordt meestal beschreven als het eindstadium van een jarenlang proces, terwijl de diagnose overspanning wordt gesteld als de klachten in relatief korte tijd zijn ontstaan. Ook verminderde gevoelens van competentie en een afstandelijke/cynische houding t.o.v. van het werk zijn specifieke kenmerken van burnout. Beide diagnoses hebben met elkaar gemeen dat er in beide gevallen sprake is van geestelijke en/of lichamelijke uitputting. Dit uit zich onder meer in moeheid, lusteloosheid, gespannenheid, slaapproblemen, prikkelbaarheid etc.
| |
| Zaterdag, 23 September 2000 - 20:34 Ik raakte een tijd geleden volledig van de kaart en vroeg me ook af ok ik overspannen of burnout was. Ik weet het nog steeds niet maar na 9 maanden krabbel ik weer op. Na verloop van tijd dacht ik niet meer na hoe het heette wat ik had en ik gebruikte het ook door elkaar. Voor de gemiddelde leek uit je omgeving is het bij beide termen duidelijk dat je je niet lekker voelt.
| |
| Woensdag, 04 Oktober 2000 - 09:08 De laatste tijd zit ik niet zo lekker in mijn vel. Ik heb het gevoel dat het steeds erger wordt, en zelfs lichamelijk eruit komt! De verschijnselen zijn lusteloosheid, hoofdijn, raar gevoel in mijn hoofd (het gevoel dat alles automatisch gaat en alles langs mijn heen gaat), spierpijn vooral in mijn nek en schouders (wat denk ik wijst op spanningen), trillende handen, moeheid en slapeloosheid (op bed liggen en tot 2 uur naar mijn plafond kijken, maar vooral dat alles gaat malen in mijn hoofd). Als ik wakker wordt ben ik nog moeier dan voordat ik ga slapen en ben niet uit bed te krijgen. Mijn eetlust is ook minder en eet sinds 2 jaar (sinds ik ben gaan werken) niet meer s' ochtend en heb weinig trek s' avonds als ik thuis kom. Ik sta meestal om 700 op en kom om 1830 thuis tussendoor 1.30 uur reizen, dus totaal 3 uur reizen). Welke problemen mijn leven beheersen zijn relaties en wie ik ben. Ik heb een relatie van 2 jaar achter de rug, dat een goede afloop heeft gehad. We waren te verschillend. Ik heb ik veel aandacht nodig, en vraag dus daardoor ook het uiterste van mijn geliefde. Niet dat ik hun geen vrijheid gun, maar als ze bv. Die dag niet bellen dan krijg ik dat rotgevoel en zit er absoluut geen rust in mijn lijf. Het is niet extreem, dat ik dag en nacht bij haar wil zijn, want ik wil ook mijn vrijheid, maar dat rotgevoel overwint het altijd en kan heel erg oplopen. Ik moet dan bellen of handelen en daarna is ook het altijd meteen over. Ik denk dat het met vertrouwen heeft te maken.
| |
| Woensdag, 04 Oktober 2000 - 09:11 vervolg: Hieronder een paar aspecten die mijn leven beheersen: - de relatie tov mijn ouders is globaal en onpersoonlijk, maar beetje bij beetje komt er een band tussen mijn moeder en ik. De relatie van mijn ouders is slecht en het is nog steeds een wonder dat ze bij elkaar zijn. Er zijn altijd problemen thuis en ik kan ze daar niet kwijt! - Ik voel me altijd geremd en ik zou zelf eens willen dat ik alles van me af kan gooien.. Huilen doe ik zelden (lachen in =feite ook) en kan ik alleen als ik alleen ben (niet met lachen= in gezelschap).. - Ik heb ook de eigenschap om soms dingen te 'verzinnen' om meer aandacht te krijgen of interessanter te worden. Ik heb er zelf soms geen benul van, maar het geeft me een goed gevoel. Hoewel ik leugens van een ander niet accepteer en er absoluut niet tegenkan. Het gevoel hoe iemand over me denkt is heel erg belangrijk voor me en ben er ook de hele dag mee bezig om zo goed mogelijk te zijn! Van karakter ben ik ook een idealist en perfectionist. - Het gevoel wat ik nu heb is een stuk rustiger en voel zelf aan dat ik een hoop van me af kan schrijven, maar oplossen niet denk ik. Waarschijnlijk valt het allemaal wel mee en wat ik eigenlijk wil is om dat 'malen' te stoppen; waar dat rotgevoel vandaan komt en een bepaalde innerlijke rust in me te vinden, zodat ik met een schone lei kan beginnen en mezelf kan zijn!! Saskia (23 jaar) (ingekort)
| |
| Woensdag, 04 Oktober 2000 - 09:29 Wat me opvalt is dat je zo helder en overzichtelijk schrijft. En schrijven lucht op, zeg je. Dus heb je iets wat een beetje werkt. Vervelend dat je zoveel klachten hebt! Wat je beschrijft zijn depressieve klachten. Neem het serieus! Mogelijk is de oorzaak van je klachten psychosociaal (zoals je zelf aangeeft). Misschien spelen patronen van vroeger een rol, met name in relaties, en misschien heeft dit invloed gehad op bepaalde trekken van je: zoals je geremdheid of perfectionisme. Dat zijn zaken om uit te zoeken d.m.v. zelfonderzoek, al dan niet met een deskundige (psycholoog). Over dat liegen kan ik het volgende opmerken: alle mensen liegen. In een gesprek van 10 minuten tussen twee mensen vallen zeker 6 leugens. We beschouwen het als een ondeugd maar doen het allemaal. Mogelijk zegt je perfectionistische inslag dat je niet mag liegen! Onderzoek de omstandigeheden en onderwerpen waarover je liegt. Nu een andere invalshoek mbt je depressieve klachten. In feite ben je een perfecte kandidaat voor een burnout. Ik denk ook dat je klachten hiermee te maken hebben. Je werk neemt veel tijd en energie in beslag en met een perfectionistische inslag doe je alles 100%! Heb je nog plezier in je werk? Is dit zoals je het graag wilt? Heb je voldoende rustmomenten? Het lijkt me raadzaam evenwicht te vinden in je leven tussen aktiviteiten en rust. Overleg je klachten met je huisarts. Het eerste wat je moet doen is je lichamelijke klachten verminderen. Een gezonde levensstijl is erg belangrijk. Elke dag een stevige wandeling of zwemmen (beweging is goed), gezond eten, extra vitamines slikken, na elke activiteit ook even rusten. Elke dag een stuk schrijven helpt je inzicht te krijgen in jezelf. Inzicht krijgen in hoe je deze klachten gekregen hebt is het tweede gedeelte om je klachten te verminderen. Een psycholoog kan je uitstekend helpen in een kortdurende behandeling. Hieronder schrijf ik een informatief stuk over burnout. Ik wens je veel sterkte en succes toe. Ineke
| |
| Woensdag, 04 Oktober 2000 - 10:12 Wat is burnout? Burnout betekent "opgebrand zijn". Zoals Fred hierboven opmerkt, is het een jarenlang proces van chronische stress. Altijd jakkeren en jagen, veel inzet voor je werk, alles goed willen doen, het verdwijnen van de balans tussen werk en ontspanning, in een 'hoge versnelling' leven zonder rustmomenten etc. Op den duur pleeg je roofbouw en raak je uitgeput. Kenmerken: piekeren (malen)= een voortdurende hersenactiviteit, slecht slapen, geen eetlust, voortdurend moe, geen zin meer in seks, niet meer kunnen ontspannen en een voortdurende onrust voelen, emotioneel labieler (of afgesloten zijn van emoties: een fase verder),tegenzin krijgen in het werk, een cynische houding ontwikkelen naar je werk, je minder competent voelen in je werk, besluiteloos raken, minder interesse in andere mensen en op den duur ontstaat een depressie met bv. angstkenmerken. Het onderscheid tussen overspannenheid en burnout doet wat gekunsteld aan. Er is ook sprake van een overlap. Toch is er wel degelijk een onderscheid. Uit mijn ervaring met zowel overspannen mensen als mensen met een burnout merk ik op dat het herstelproces van burnoutmensen langer duurt. Ik heb een screeningslijst ontwikkeld (niet gevalideerd) om klachten op te sporen en het klachtenverloop te volgen. Overspannen mensen kunnen zich heel rot voelen, maar komen bijvoorbeeld makkelijker over de vermoeidheid en slaapproblemen heen. Sommige overspannen mensen kunnen juist veel slapen. Als ze een paar weken rust nemen knappen ze al op (al kan het gepieker over het werk wat langer duren). Bij burnout duurt het herstelproces helaas wat langer. Omdat chronische stress het lichaam beinvloedt, en dus ook hersenprocessen, kun je soms niet helder meer denken en veel problemen als een enorme berg ervaren. Zoek daarom deskundige hulp en bedenk dat 'je hersenen even op vakantie zijn', zoals een client opmerkte. Het gaat weer voorbij en je zult opknappen! Wie is er extra vatbaar voor burnout? Jonge mensen, met name vrouwen. Alleenstaande mensen met een hoge opleiding. Mensen met een sterke ambitie en werkdrift, mensen met veel doorzettingsvermogen, perfectionistische, idealistische mensen, mensen die moeilijk nee zeggen. Als je ontevreden bent over je werk: de werksfeer, vervelende collega's, hoge werkdruk ervaart, beperkingen ervaart hoe je het werk mag doen, de taakomschrijving niet helder is, problemen hebt binnen het bedrijf. Als je een hulpverlenend beroep hebt en je graag alles 100% wilt doen. Een ander kenmerk is het omgaan met stressklachten: altijd maar doorgaan is vaak het motto.
| |
| Woensdag, 04 Oktober 2000 - 10:21 Wat te doen bij een beginnende burnout? Aktief naar oplossingen zoeken. Op je werk dingen structureren. Schema's maken, en prioriteiten leren stellen. Alles hoeft niet af! Praat er met je baas over, vraag aan collega's hoe zij omgaan met de werkstress. Kaart problemen aan. Volg een assertiviteitdcursus: leer nee te zeggen. Maak je eigen gezondheid belangrijker dan je werk. Neem tijd voor rust en ontspanning. Maak een lijstje van leuke dingen en doe er elke dag iets van. Ophouden met jakkeren en jagen. Hou controle over dit gedrag door je aandacht te richten op he ademhaling. Doe geen twee dingen tegelijkertijd meer. Nog iets belangrijks: lees niet alleen over burnout. Neem je klachten serieus! Een goed boek: Carien Karsten. Omgaan met burnout.Te bestellen via bol.com op het internet (link op mijn homepage naar bol.com)
| |
| Vrijdag, 29 December 2000 - 21:39 Een berichtje van Gert Otter,die zelf een burnout heeft gehad en een website is gestart "Van burnout naar Burnin" met allerlei info over burnout: http://www.burnin.nl De website is een platform voor (ex) burnoutpatienten, er worden boeken vermeld mbt burnout,een link naar burnout testen, advies en informatie etc.
| |
| Zaterdag, 10 Februari 2001 - 13:58 Waar ligt het verschil tussen burnout en depressie? Wanneer verandert een burnout in een depressie? Of zijn het twee afzondelijke aandoeningen? Ik heb het stempel depressie gekregen, maar vaak heb ik het gevoel dat in ieder geval de problemen zijn onstaan door een niet erkende/behandelde burnout. Deze heb ik jarenlang proberen te beheersen tot op het punt dat ik het echt niet meer volhield. Nu zit ik in psychotherapie maar ik heb nog steeds niet het idee dat daar echt het antwoord in ligt
| |
| Zaterdag, 10 Februari 2001 - 14:17 Een burnout en depressie gaan inderdaad vaak samen. De kern bij een burnout ligt bij de uitputting (mentaal en lichamelijk). De kern bij een depressie ligt bij de stemming: somber, leeg, negatief. Natuurlijk is er een overlap. Voor uitputting is het nuttig je eerst te richten op herstel van de lichamelijk klachten: rusten en actief bezig. Deze afwisseling. Ga na elke activiteit even rusten en niet alleen als je moe bent. Gezond leven om je lichaam zo weinig mogelijk te belasten (geen gifstoffen, geen slaaptekort etc). Dat kun je alsnog doen. Dat hoeft een behandelaar je niet te zeggen. Voor beide aandoeningen kan medicatie gegeven worden. Dat kan de depressie verkorten. Bij allebei de aandoeningen ga je vervolgens kijken naar: hoe is dit gekomen? De persoonlijkheid speelt altijd een rol. In psychotherapie leer je te kijken naar jezelf en te profiteren van je inzichten. Zo kan gedragsverandering ontstaan. Dat gaat helaas niet van de ene dag op de andere maar is een proces. Ik wens je veel succes met je therapie.
| |
| Donderdag, 15 Februari 2001 - 21:44 Je noemde medicatie. Ik neem aan dat je anti-depressiva bedoelt voor een depressie. Maar wat is het beste te gebruiken voor een burn out? Kalmerende middelen? Ik heb al slaaptabletten maar de werking neemt ondertussen zienderogen af. Ik ben al gelukkig met een paar uur slaap per nacht (4-5 uur).
| |
| Vrijdag, 16 Februari 2001 - 21:09 Welke medicatie is afhankelijk van de ernst van je klachten en wordt door een arts voorgeschreven. Als depressieve klachten (al dan niet met agitatie) overheersen wordt voor een anti-depressivum gekozen. Ook hierin zijn weer diverse soorten met verschillende werkingen. Als angst en spanning het sterkst overheersen wordt gekozen voor benzodiazepinen (kalmeringstabletten). Als slaapstoornissen het sterkst op de voorgrond staan wordt gekozen voor slaapmedicatie. Soms krijg je meerdere soorten. Aangeraden wordt om kalmerende middelen en slaapmedicatie niet te lang te gebruiken vanwege het verslavende effect. Je hebt steeds meer nodig voor hetzelfde effect. Slaapmedicatie kan ook je REM slaap verstoren. Hoelang gebruik je het al? Wat gebeurt er als je het afbouwt en niet inneemt? Je kunt er ook voor kiezen je slaappatroon op natuurlijke wijze laten herstellen.
| |
| Zaterdag, 17 Februari 2001 - 19:12 Gebruik Nitrazepam al minstens 8 maanden. Altijd maar 1 tablet geweest, de laaste weken 2. Af en toe heb ik ook nog oxazepam gebruikt, onregelmatig, echt alleen wanneer het nodig was. Inmiddels gebruik ik het dagelijks omdat ik wanhopig word van het niet slapen. Huisarts heeft aangedrongen op antidepressivum maar die heb ik van de zomer juist afgebouwd. De huisarts weet het ook niet meer, ik weet het niet meer en de therapeut zegt dat ik zelf moet beslissen. Het afbouwen van de slaaptabletten heb ik ook overwogen maar ik voel me niet sterk genoeg in de schoenen staan om het te proberen. Kan inmiddels niet naar werk en heb daar ook moeite mee.
| |
| Zondag, 18 Februari 2001 - 15:37 Hoi Mira Het lijkt erop dat je steeds meer nodig hebt van zowel slaapmedicatie als kalmeringstabletten (oxazepam). Het lijkt ook dat het geen oplossing is om steeds meer te gebruiken want je zegt dat je maar zo'n 4 uur slaapt per nacht. Je gedachten over slaap hebben een grote invloed op het slapen zelf. Als je bang bent dat je niet zult slapen of wanhopig hieronder bent zal dit niet bevordelijk zijn voor je slaap. Als je een depressie of burnout hebt slaap je slecht. Dat is een feit. Heel vervelend om mee te maken maar helaas... Het gaat ooit weer over: dat is een tweede feit. Momenteel zou je je overdag kunnen richten op zowel activiteit (wandelen, tuinieren, fietsen.e.d.) en na elke activiteit een half uur rusten. Je bent ook in therapie om te kijken hoe het zover gekomen is. Daar zul je een heleboel van leren. Dit zou je kunnen proberen om op den duur beter te leren slapen: s'Avonds niets inspannends meer doen: de avond opslomen! Niet computeren, geen t.v. Wellicht rustige muziek. Geen koffie of cola drinken. Eigenlijk ook geen alcohol (hoogstens 1); als je alcohol drinkt wordt je vaak na een paar uur wakker als het uitgewerkt is. Een warm bad of warme douche nemen voor het slapen gaan. Er zijn ook natuurlijke slaapmiddeltjes (valdispere nacht b.v.)al heb je kans dat ze bij jou nu niet helpen. Maar ik heb er goede resultaten van gehoord. Eventueel neem je Oxazepam voor het slapen gaan en je slaapmedicatie. Je zult (tijdelijk) moeten verdragen dat je slecht slaapt. Misschien helpt het je om een anti-depressivum te nemen. Sliep je toen beter? De middelen zijn geen wondermiddelen. Het gaat momenteel niet goed met je en dat zul je moeten leren verdragen. Hoe meer je vecht en wanhoopt hoe meer je ook tegen jezelf vecht. Hou in gedachten dat het ECHT weer overgaat! Het is wellicht een moeilijke opgave voor je!! Heel veel sterkte en succes, Ineke
| |
| Maandag, 19 Februari 2001 - 22:18 Bedankt voor je raad, de 'trucjes' ken ik al en ik houd me er al lang aan. Begin het idee te krijgen dat mijn lichaam gewoon protesteert tegen het alsmaar door blijven gaan en nu gewoon dienst weigert. Ik probeer daar zo laconiek mogelijk onder te blijven en ga ook absoluut niet met angst naar bed, meer met hoop: mischien valt het vannacht mee... Ik rust erg veel. Was al een paar maanden begonnen met veel beweging maar momenteel lukt dat gewoon niet. De energie is gewoon op, de maag accepteert alleen kleine hoeveelheden voedsel en ik verlies snel gewicht. Heb ondertussen contact opgenomen met een hynotherapeut om te kijken of ze me kan helpen. En verder maar geduld oefenen. En daar ben ik zo goed in.. :-) Het is fijn om op dit forum informatie te kunnen vinden en reacties achter te laten. Dat vult de gaten tussen de therapie aardig op. Dank je wel! Mira
| |
| Woensdag, 21 Februari 2001 - 13:34 ik ben een jonge moeder van een zoon van 1,5 jaar, woon ook samen met de vader. ik heb 1 jaar geleden mijn jonge tante (34) begraven. hiernaast ben ik van functie veranderd en 3 jaar geleden begonnen met een hbostudie die tot juni 2002 duurt. ik werk ook 24 uur per week. op mijn werk kom ik er niet aan toe om alle zaken af te ronden. dit is op dat moment niet de hoogste prioriteit van mijn leidinggevende en die betreffende zaak blijft dus liggen. verder heb ik niet zo een goed contact met mijn collegas als ik zou willen voor mijn gevoel komt dit grotendeels door het feit dat ik ong. 19 jaar jonger ben. ik heb vrij oppervlakkig contact. ik heb nu meer zeggenschap in mijn nieuwe functie maar moest daarvoor veel salaris inleveren daar ik geen ervaring had in de nieuwe functie. dit betekent ook dat ik en mijn vriend aan het eind van de maand gewoonweg niet alle lasten kunnen betalen zodat wij meer geldzoekers achter ons aankrijgen. ik heb geen tijd om leuke dingen te ondernemen en! ben ook bang om onder de mensen te komen. ik wil niet volledig stoppen met werken of studeren. Mijn vraag is het volgende:ik ben nu heeeel erg ongelukkig en soms depressief of burnout. heb ik dit aan mijzelf te danken? moet ik wat laten vallen? ik ben hier zo bang voor..wat als ik met minder bezigheden nog ongelukkiger word? ik weet het niet meer Jeanette
| |
| Donderdag, 22 Februari 2001 - 20:05 Je voelt je momenteel heel erg ongelukkig "soms depressief en burnout" schrijf je. Je hebt momenteel meer op je bordje dan dat er op kan. Je bezwijkt regelmatig onder de draaglast. Is dat je eigen schuld? Dat is een situatie die zo gegroeid is... we zijn allemaal regelmatig opzoek naar onze grenzen. "Dit kan ik nog wel aan, dat kan ik er wel bij doen.".. Maar er komt een eind aan dat "stapelen" op een gegeven moment. Dat je jonge tante is overleden is iets dat waarschijnlijk een behoorlijke impact op je heeft (gehad); dat is een levensgebeurtenis waar je geen invloed op hebt maar hoe vervelend ook...zulke moeilijke dingen gebeuren! De impact van moeder worden en moeder-zijn moet je ook niet uitvlakken: een kind van 1,5 jaar is een energievreter. Vervolgens som je negatieve zaken en veranderingen in je werk op. Het is bekend dat dergelijke werkervaringen (waaronder: minder goede sfeer onder collega's, hoge werkdruk, weinig ervaring, salarisvermindering, te weinig steun van je baas..) risicofactoren zijn voor een burnout. Wat te doen? Je zou eerst kunnen proberen deze problemen aan te kaarten op je werk. Leg de problemen en jouw reactie hierop (overbelast zijn) bij je baas. Eis zijn tijd en begeleiding hierin. Vertel je oudere collega's over je overbelasting; je zou eens kunnen vragen hoe zij dat oplossen. Misschien krijg je hierdoor ook een beter contact met ze. Probeer samen met je partner een oplossing te bedenken voor thuis. Bijvoorbeeld de geldproblemen. Als je er niet inkomt vraag dan bij het NIBUD advies; je kunt een pakket krijgen om weer orde te brengen in je geldzaken. Nibud info: 070- 362 55 96. Ook kunnen zij je verder verwijzen bij ingewikkeldere problematiek. Verder zou ik voor mezelf de keuze maken: wat gaat er voor? Mijn gezondheid of mijn bezigheden? Breng nu prioriteiten aan; je kunt niet alles tegelijk oplossen. Beetje bij beetje..
| |
| Zondag, 25 Februari 2001 - 22:38 Hallo allemaal, Ik kamp ook met veel problemen.En zo als meerdere heb ik last van alles en nog wat.Meest frustrerende is dat ik het zelf niet begrijp...en ik wil zo graag begrijpen en oorzaak weten.Ik ben nu een tijdje t'huis met hartkloppingen en hartslag van cq.100-130 in rust. Op het moment geen medicatie behalve rust nemen...dat is het juist!!! Ik kan geen rust krijgen,alsmaar piekeren en gevoel hebben dat ik een slappeling ben.Hoe kan dat me overkomen(denk ik dan vaak).Als ik met mijn collega's praat dan doe ik het of het mevalt...en dat is het niet...ik weet het niet meer......ik ben moe om te vechten. Ik heb het altijd gevoel dat ik moet vechten(maar waarom)dat weet ik niet.Ik kom uit Kroatie vandaan,dus als er schrijf fouten zijn.. excuus daarvoor. Sterkte allemaal. Vr.groeten Ana
| |
| Vrijdag, 23 November 2001 - 15:16 hoi, Ik ben een moeder van 31 en heb 3 jonge kinderen. Sinds een paar weken ben ik thuis, overspannen of burn-out. Ik heb enkele vervelende jaren achter de rug, waarin ik vanalles heb meegemaakt. mijn man heeft op dit moment ook geen baan. We hebben op allerlei gebied problemen en ons grootste struikelblok is, communiceren. Hij heeft steeds banen van een jaar, hooguit 5, langer houdt hij het ergens niet vol. Ik doe steeds moeite om ergens een vaste baan te krijgen, maar lukt me niet, want ik wil part-time werken. Ik wil nu dus wel werken en als het zou moeten, zou ik het ook doen. Ik ben een kei in het wegcijferen van mezelf. Ook daar ben ik nu dus achter gekomen. Men is het thuis ook van mij gewend, dat ik mezelf wegcijfer. Het oudste kind heeft PDD-NOS. ik heb het wel geaccepteerd maar mijn man totaal niet. Dat werkt dus erg frustrerend. Ik had daarbij een baan, voor 20 uur in de week. Die baan kon ik eerst wel aan, maar na verloop van tijd gingen de werkzaamheden veranderen en kon ik op mijn werk, mijn tijd niet meer indelen. Dat werkte ook frustrerend. Ik had al snel nergens zin meer in en was moe, maar ik bleef doorgaan, want dat doet elke moeder. Doorgaan terwijl je eigenlijk niet meer kunt. Dat is dus het domste wat je kunt doen, weet ik nu. Mijn zoon ijst alle aandacht op, die je maar kunt bedenken en dat kan ik nu dus niet aan. Mijn man is ook overspannen geweesd en ik heb hem erbij geholpen om eruit te komen, nu heb ik niet echt het idee, dat hij me nu helpt. Eerder het idee, dat ik er weer alleen voor sta, net als altijd.. Of ik nu dus Burn-out ben of overspannen, ik weeet het eigenlijk niet. Alleen weet ik, dat ik niets kan hebben, snel gepiceerd en snel boos. Het liefste vlucht ik thuis weg. Ik ga veel fietsen en zit veel achter internet. Dat is dus het voordeel als je partner thuis is, je kunt doen en laten wat je zelf wilt. Dat zal anders worden, als hij weer een baan heeft.Ben ik nu echt Burn-out? groetjes Xandra
| |
| Donderdag, 24 Januari 2002 - 12:31 Hallo, Ik ben nu 14 maanden thuis met een burn-out en een whiplash. Hoewel er op verschillende manieren is geprobeert om een oplossing te vinden is er tot nu toe helemaal niets dat geholpen heeft. Ondanks de vele rust lijkt het steeds erger te worden. Ik voel me verlatener en beroerder dan ooit. Het lijkt wel of alles wat er zou kunnen gebeuren ook mis gaat. Dus al met al, het gaat helemaal niet goed. De keuring van het GAK heeft uitgewezen dat ik weer voor 60 % moet gaan werken. Daar ben ik absoluut niet toe in staat en dat brengt weer zoveel spanning mee dat ieder gewonnen stukje terrein vaak meteen weer verloren is. Al met al ga ik me met de dag rotter voelen en ik kan er niks tegen doen. Mijn vraag is of burn-out alleen door het werk ontstaat. Ik lees overal bijna alleen maar adviezen over aanpassingen op de werkplek en bij de werkgever. Ik heb voor mezelf het gevoel dat er net zoveel oorzaak ligt in mijn priveleven als bij de werkomgeving. Op de dagen dat ik me redelijk goed voel, heb ik ook de meeste contacten met familie en vrienden. (Met het werk heb ik al maanden geen contact meer. Mijn werkgever denkt dat ik alleen maar een goed betaalde vakantie heb.) De mensen om me heen denken dat alles toch best goed gaat maar de slechte dagen zien ze niet. Ik krijg nu toch vaak te horen dat ik me wel moet verzetten. En ik doe zo mijn best om me beter te voelen. Ik zou zo graag mijn oude "ik" weer willen worden. Maar hoe harder ik probeer, hoe minder het werkt. Is het raadzaam om daar hulp bij te zoeken? En dan ook wat voor hulp. Ik ben een tijdje bij maatschappelijk werk geweest en kreeg daar een soort standaardbehandeling die helemaal niks te maken had met mij en mijn problemen. Ik heb het gevoel nu volkomen klem te staan. Hoe kan ik dit oplossen? Ik word er zo moe van. Groetjes, José
| |
| Vrijdag, 25 Januari 2002 - 09:43 Josee Wat ontzettend jammer dat je geen adequate hulp hebt gehad voor je burnout en whiplash. Dan zou je ook weten dat de oorzaak niet eenduidig bij het werk ligt. Een van de eerste dingen die ik doe is de diversiteit van oorzaken samen met de client in kaart brengen. Naast werk spelen factoren in het priveleven en de persoonlijkheid veelal van de client een grote rol. Vervolgens wordt er gestart met een herstelprogramma. Als de klachten wat verbeteren gaan we in op de oorzaken. Er zal ook iets veranderd moeten worden in je manier van omgaan met problemen of in je manier van denken. Een goed boek: Carien Karsten. Omgaan met burnout. Ze heeft ook een boek geschreven over whiplash: omgaan met whiplash.
| |
| Woensdag, 27 Februari 2002 - 10:57 hallo, Ik weet niet of ik gestresst ben, overspannen ben of een burnout heb. In ieder werd de werkdruk zo hoog dat ik steeds eerder naar mijn werk ging en steeds later thuis kwam om de bergen werk maar te verzetten,dit was uiteindelijk geen oplossing, ik ben een perfectionist en wil graag alles afmaken ook al weet je dat het nooit lukt. Ik kon me op een gegeven moment niet meer ontspannen, sliep maar 3 of 4 uur per nacht en was gebroken aan het eind van de week. Een maand geleden ging het mis, ik zat te trillen achter me bureau en het leek of mijn hoofd klapte. Ik ben naar huis gegaan en een week thuis gebleven. In die week thuis sliep ik weer goed en mijn energie kwam weer terug. Ik ben daarna 2 weken halve dagen gaan werken maar als er op je werk niet verandert dan ben je zo weer terug bij af. Ik had het gevoel dat ik moest overleven om te kunnen blijven werken. Nu de vierde week heb ik met de arbo-arts afgesproken dat ik max. 12 uur per week werk op mijn eigen tijden en de komende tijd alleen maar werk afmaak en dus geen nieuwe klussen aanneem. Op zich gaat het wel maar nadat ik heb gewerkt voel ik zo een druk op mijn hoofd, ik vraag me af of dat wel normaal is. Ik doen ook nog een studie dat kost me momenteel veel moeite, voorheen kon ik op zondag de hele middag leren en nu moet ik na een half uur al stoppen want mijn hoofd begint pijn te doen, de druk op mijn hoofd wordt groter. Met een half uur per dag leren kan ik precies al mijn huiswerk maken voordat ik weer naar de avondles moet. Heeft u nog advies voor mij? Geeft die druk op mijn hoofd aan dat ik overspannen ben? Ik voel me overigens lichamelijk wel goed, heb geen slaapproblemen meer,geen last gehad van huilbuien en heb ook geen negatieve gedachte bij werken, heb er wel zin in, alleen mijn hoofd laat het blijkbaar niet toe. Ik hoop dat ik mij spoedig iets laat weten. met vriendelijke groeten Maya
| |
| Maandag, 02 December 2002 - 12:38 Hallo. Ik heb de verhaal zitten lezen wat het is. Maar er zijn dingen die ik heb, maar andere weer niet. Ik heb wel eetlust en ik wil juist ondernemen, tenzij er weer wat aan de hand is op mijn werk ofzo, of er zit weer flinke druk in mijn lichaam. Zit ik er dan tegenaan?
| |
| Vrijdag, 25 Juli 2003 - 19:03 Beste Lezer(s), Wat ik heb weet ik niet precies,dat het niet goed met me gaat weet ik wel.Ik zat op het werk en ineens had ik het idee dat ik een hartaanval kreeg.We hebben de huisarts erbij gehaald en die begreep het niet zo goed,teveel klachten;verhoogd hartritme,zweten,trillen over mijn hele lichaam inwendig,misselijk,last van mijn oren,dikke keel,druk op mijn borstkast,pijn in mijn linkerarm,en het idee hebben dat je dus vlauwvalt/dood gaat/angst. Deze klachten gingen in een minuut van goed naar slecht,hele rare gewaarwording. We zijn in het ziekenhuis geweest en het hartfilmpje was prima,niks mis mee. De volgende dag ben ik bij mij huisarts geweest en deze zei dat ik overwerk was en maar twee weekjes vrij moest nemen en dan weer aan het werk,ging allemaal wel over.maar de klachten bleven.Ik ben nu ruim twee maanden verder en het gaat wel iets beter maar de klachten zijn er nog.Ik ben heel gauw moe(ik Werk sinds twee weken 2 uurtjes per dag),slaap slecht,moe,heb nog steeds hartklachten / hyperventilatie,hartkloppingen. Ik kan me slecht concentreren,duizelig/draaierig,huilbuien,ik voel me gewoon ongelukkig. Ik heb een baan waarbij altijd druk op de ketel staat en alles moet perfect.Exportmanager. Het was altijd heel erg druk en toe kwam de vogelpest,alles afgelopen,bijna geen werk meer. En toen uitte zich mijn lichamelijke klachten. Voor deze uiting had was ik heel gauw geirriteerd en slecht slapen,meer met andere bemoeien dan nodig,piekeren,werk mee naar huis nemen, slecht eten,last van mijn darmen. De dokter weet het niet zo goed. Eerst was ik overwerkt en toen zei hij dat ik hyperventilatie had en nu ben ik weet depresief volgens hem.Ik heb moeite om auto te rijden en om naar de winkel te gaan, of op visite.Ik weet het gewoon niet meer... Ik hoop dat jullie me een beetje opweg kunnen helpen. groetjes Diny
| |
| Vrijdag, 25 Juli 2003 - 19:17 Diny, Kijk ook eens op www.burnin.nl. Heeft mij erg geholpen. sterkte, Justme
| |
| Woensdag, 07 April 2004 - 01:14 Hallo, Ik zit bijna een jaar thuis met een burnout. Op zich is dat al heel vervelend. Wat ik echter bij mezelf merk is dat allerlei gebeurtenissen, soms al heel lang geleden, opeens buitengewoon belangrijk voor mij zijn. Bv. een ernstige verbranding van 45 ( ja ja ) jaar geleden. Ik heb er als kind goed mee om kunnen gaan, maar in de pberteit werd het heel moeilijk. Er is nooit een woord verder over gesproken. Flink zijn en doorgaan. Ook thuis zat het zwaar omdat mijn broer ( 7 jaar ouder) schizofreen is en voor erge heibel en angst zorgde. Mijn vader en zus ontvluchtten de boel zoveel mogelijk en ik bleef thuis ( van m'n 11 t/m 17 jaar plm) om op mijn moeder te passen, die het getier en geschreeuw probeerde te sussen. Dit duurde vaak uren. Al met al dus niet echt een prettige tijd. Ik ben altijd stug doorgegaan met naar de toekomst kijken, leren werken, vooral doorgaan. En nu, nu is het een puinhoop, ben m'n werk kwijt en kan alleen maar terugkijken naar heel veel ellende. Heb hulp van het GGZ om de boel weer op gang te krijgen. Voor die brandwondenproblematiek heb ik mij gewend tot de brandwondenstichting en omdat ik al bij het GGZ kom, kom ik niet in aanmerking voor gespecialiseerde hulp van deze stichting. En dat voelt zo erg. Al die jaren heb ik me ermee "gered", het allemaal zelf opgeknapt en nu zit die deur dicht. het voelt zo oneerlijk. Al met al lijkt het wel een midlifecrisis. Ik weet dat het niet, nooit meer kan, maar zou me zo graag eens mooi en zelfverzekerd willen voelen. Nou ja, het is nu eenmaal zo. Misschien dat er mensen zijn die dit soort van oud verdriet herkennen en me tips kunnen geven wat te doen. Trouwens, alleen door dit al op deze manier de wijde wereld in te rammelen lucht al wat op. Allemaal sterkte met het soms zo lastige leven.
| |
| Vrijdag, 09 April 2004 - 17:53 Soms kan het ook zo zijn dat met een fikse burnout je ook depressieve klachten hebt, of klachten van emotionele/cognitieve overbelasting. Daar bedoel ik mee dat je mentaal en emotioneel niet goed functioneert. Niet alleen ben je moe (en soms onrustig tegelijk) maar ook kun je je niet meer concentreren, niet meer beslissen,niet meer relativeren, lijken kleine dingen heel erg groot. Zo kun je huilen om de dood van een vogeltje of over de dood van een poes (al 5 jaar geleden). Dat betekent niet dat je het verwerkt hebt maar dat je "hersenen momenteel niet goed werken". Als je herstelt herstellen deze vermogens zich ook weer. Dt zou dus ook kunnen. Het is een alternatieve verklaring. sterkte verder
| |
| Maandag, 12 April 2004 - 21:43 Als ik de verhalen op deze site lees, lees ik veel bekende gevoelens. Ik ben een meisje/vrouw van 26 en de afgelopen twee jaar is er veel veranderd in mijn leven, ik ben afgestudeerd en voor een baan verhuisd naar amsterdam waar ik eigenlijk niemand kende, ik ontmoette na een paar maanden mijn huidige vriend en we wonen nu samen op 40 m2. Ik werk op een zogenoemde "zwarte school" in Amsterdam en het werk is leuk en de kinderen zijn lief alleen het niveau van de kinderen en de daarbij behorende werkdruk is frustrerend. Naast mijn werk volg ik nog in deeltijd een post hbo studie, remedial teaching. Ik roep wel tegen iedereen dat het zo vreselijk leuk is om in amsterdam te werken, maar de laatste paar maanden staat het huilen me eerder nader dan het lachen. Ik slaap nu sinds een tijdje weer best redelijk, maar ik heb weinig energie, het voelt vaak zo leeg in mijn hoofd, alsof ik leef in 1 dimensie en de rest van wereld langs me heen gaat. Ik kom kilo's aan zonder dat ik ongezonder ben gaan leven. Ik sport drie keer in de week, dus daar zal het ook niet aan liggen. Maar ik loop zo langzamerhand over,ik weet niet meer waar ik met me zelf heen moet, ik voel me opgesloten in deze rotstad en ik voel me miserabel. Als ik zo schrijf denk ik bij mezelf niet aanstellen, je hebt hier voor gekozen en dan moet je ook doorzetten... maar soms, lijkt het me gewoon zo heerlijk om alle deuren achter me dicht te trekken en te vertrekken. (maar goed, dat deed ik ook toen ik naar amsterdam ging en wat heeft me dat opgeleverd?) Wat moet ik nu?
| |
| Donderdag, 15 April 2004 - 10:39 Beste Lotte Ik raad je aan om een afspraak te maken met eerstelijnspsycholoog. ze kan je helpen je problemen te structureren en samen naar oplossingen te werken. Vaak zijn een beperkt aantal gesprekken al voldoende. Ook lijkt het me nuttig om op school een coach te zoeken.
| |
| Vrijdag, 06 Augustus 2004 - 19:33 Dit bericht schrijf ik meer voor iemand anders dan voor mezelf, namelijk mijn vader. Ik heb het idee (naar een aantal websites hierover te hebben geconsulteerd) dat mijn vader recentelijk overspannen geworden is. Hier zit echter een voorgeschiedenis aan vast die ik nu even zal vermelden. Allereerst heb ik een gehandicapt broertje van 19 jaar (ik ben zelf 21). Hij is zowel fysiek als geestelijk gehandicapt en zit in een rolstoel. Dit betekent 24-uur zorg per dag. Hij is hier echter mee geboren. Dit greep mjn vader altijd erg aan. Het tweede fijne puntje familiehistorie is dat mijn moeder zo ongeveer 6 jaar geleden een CVA (een hersenbloeding) heeft gekregen waardoor haar gedrag ernstig veranderde. Fysieke dreigementen jegens mijn gehandicapte broertje alsmede dreigementen als: "ik maak dit gezin kapot" en "de jongens gaan maar werken" waren aan de orde van de dag en hier zag ik mijn vader ook zwaar onder gebukt gaan. Echter, dit is inmiddels enigzins bijgedraaid en draagbaar( voor mij dan), maar toen kwam het grote punt (mijns inziens); Aangezien ik nog studeer (en dan ook echt 4-5 dagen in de week) ben/was ik nooit veel thuis. Hierdoor kon ik thuis niet helpen. Ik heb daarom mijn zaterdagbaantje opgezegd en ben thuis elke dag dat ik vrij was gaan helpen (vorig jaar augustus). De laatste tijd (afgelopen 3 weken) ben ik echter niet vaak meer thuis omdat ik die sfeer enorm zat ben. De enige reden dat ik blijf en niet ergens anders ga wonen is dat mijn twee broertjes niet dezelfde keus hebben, en ik wil hun ook niet laten bij mijn vader laten zitten zolang hij in deze bui is. Als je mijn vader vraagt of je iets moet doen of moet helpen krijg je een enorm "nee" en doet hij net of wij/ik niet besta(an) (iedereen behalve mijn geh. broertje).
| |
| Vrijdag, 06 Augustus 2004 - 19:34 Ik weet echter niet meer wat ik er nou mee moet. Hij is nu al 3 weken chagerijnig (in één keer, hij was van de ene op de andere dag zo)en een verbetering zit er mijns inziens niet in. Hij is geen persoon die hulp of advies aan wil nemen en het liever in z'n eentje uitzoekt. Ik weet echter wel zeker, dat ik dit "gehaat" van hem niet lang meer volhouden kan, aangezien ik mijns inziens al behoorlijk wat opoffer (vergeleken met mijn leeftijdsgenoten). Dus wat is het nou volgens u, is hij overspannen, boos op mij of op iemand anders? Ik weet het echt niet meer...
| |
| Dinsdag, 10 Augustus 2004 - 20:31 Ik begrijp uit je brief dat je zorgzaam bent naar je broertjes en ook naar je vader. Je helpt daadwerkelijk thuis. Echter, je vader is op dit moment niet te pruimen.Ik begrijp dat je dit niet goed volhoudt. Wat je vader precies heeft kan ik zo ook niet zeggen. OOk helpt het vaak niet als je tegen een ander zegt (in dit geval je vader)dat hij hulp moet zoeken. Wat helpt nog meer niet? Geen adviezen, geeen oplossingen aandragen, geen verwijten maken.(Waarom helpt dit niet? Mensen ervaren dit vaak als kritiek en schieten vervolgens in een verdedigende houding. Van Luisteren en nadenken is dan geen sprake meer). Wat helpt wel? Zeg hem wat je voelt bij zijn gedrag. Zeg hem wat het gevolg is van zijn gedrag (dan merk ik dat ik meer met mijn vrienden rondhang en niet naar huis ga... (b.v.) Dan merk ik dat ik me terugtrek van je..... Vertel hem je gevoel/gevolg aan de hand van een recent voorbeeld. Een duidelijk voorbeeld (geen pietluttig voorvalletje).Ga niet MEER voorbeelden opnoemen want dan lijkt het op "oude koeien uit de sloot halen"en "je gelijk willen halen". OOk dan schiet een ander nl. in de verdediging. Als je open en vanuit jezelf praat heb je meeste kans dat je vader luistert en zelf gaat zoeken naar een oplossing. Geef hem daar even de tijd voor. Ik wens je veel sterkte. Misschien nog een tip (ja, een advies): het is lief dat je zorgzaam bent maar vergeet je eigen behoeften niet. Maak je verantwoordelijkheid voor het wel en wee van je thuis niet te zwaar.(want je bent niet verantwoordelijk)
| |
| Zondag, 15 Augustus 2004 - 20:37 Nou, de storm is inmiddels overgewaaid. Het bleek gewoon het jaarlijkse "overspannenheidsvoorvalletje" van mijn vader sinds mijn moeder haar CVA heeft gehad. Het duurde alleen iets (3 maal) langer. Geen stappen ondernomen e.d., het viel gelukkig wel mee. En die verantwoordelijkheid die draag ik nu eenmaal. Dat is gewoon niet anders. Je beslist nou eenmaal niet in welke gezin je geboren wordt, maar ik ben al dankbaar dat ik niet in Rwanda of iets dergelijks geboren ben. Vergeleken met die kinderen (die soms ook voor hun broertjes en zusjes zorgen) ben ik al gezegend en ben ik zeker wel bereid om de taak van mijn moeder (gedeeltelijk) op me te nemen. Mijn broertjes hebben immers ook recht op een gelukkige jeugd. Bedankt voor het advies, het viel gelukkig wel mee Lang leve spreekuurpsycholoog.nl!
| |
| Zondag, 15 Augustus 2004 - 22:06 "Geen adviezen, geen oplossingen aandragen, geen verwijten maken.(Waarom helpt dit niet? Mensen ervaren dit vaak als kritiek en schieten vervolgens in een verdedigende houding." Nou is het net alsof ik zelf een burn-out heb (door mijn verdedigende houding)... Naar eigen gevoel heb ik dat niet hoor, ik voel me weer 100% in orde!
| |
| Vrijdag, 03 September 2004 - 10:21 Hoi, Even reactie op het slaapgebeuren (of eigenlijk niet slapen). Ik ben sinds 4 maanden overspannen en kon niet meer slapen. Ik heb ongeveer 2 maanden niet kunnen slapen zonder een oxapam. Ik vond dit heel erg, achteraf heb ik begrepen dat mijn dosis niks voorstelde. Sinds 2 maanden gebruik ik AD en ben ik weer wat gaan slapen. Edoch nog lang wat het zou moeten zijn. Moeilijk inslapen, een paar uur midden in de nacht wakkerliggen enz. Een poosje heb ik ook valdisper enzo gebruikt. Grootste nadeel vond ik dat er valeriaan inzin en daar ga je helder van denken. In mijn geval piekeren. Niet zo handig als je wilt gaan slapen. Kortom dit werkte niet. Sinds 2 weken slik ik voor het slapen gaan 2 pilletjes magnesium + calcium (bij de drogist te verkrijgen). Dit bevalt heel goed. Met een half uur voel ik de moeheid opkomen en val lekker in slaap. Bijkomende voordeel is dat het lichaam in geval va stress veel magnesium verbruikt. Bij een gebrek aan magnesium zal het lichaam gestressder / meer gespannen reageren dan indien er voldoende magnesium in het lichaam zit.
| |
| Zaterdag, 04 September 2004 - 00:04 mmmmmmmm bedankt voor de tip, ga het morgen direct halen en proberen.
| |
| Zaterdag, 16 Oktober 2004 - 14:25 hallo, ik moet een groepswerkje maken en mijn vraag is wat is het verschil tussen mentaal en gestelijk gehandicapt ? groetjes mart en alvast bedankt
| |
| Dinsdag, 21 December 2004 - 09:41 De laatste tijd voel ik mij zowel geestelijk als lichamelijk niet zo lekker. De verschijnselen die ik heb zijn zijn lusteloosheid, piekeren, hoofdpijn ( ben vroeger migaraine patient geweest), raar gevoel in mijn hoofd (het gevoel dat alles automatisch gaat en alles langs mijn heen gaat), ook wel het gevoel dat er veel water in zit en meer dan er inpast, als ik iets wil zeggen, dan ga ik woorden door elkaar halen, denk bijvoorbeeld aan, ik stap op de fiets, en dan pak ik de autosleutels. moeheid en slapeloosheid d.w.z. malen van gedachten en meer dan twintig keer wakker. Het hart slaat me regelmatig in de keel. Als ik wakker wordt ben ik nog vermoeider dan voordat ik ga slapen en ben niet uit bed te krijgen. Ik sta meestal om 05:45 op en kom om 1800 thuis met hierin 3 uur reizen met het openbaar vervoer. . Hieronder een paar aspecten die mijn leven beheersen: 100% inzet voor mijn werk, neem het ook regelmatig mee naar huis. Heb altijd deadlines te halen. Geen waardering van de baas voor wat ik doe. Ben eigenlijk, nu ik mij dit realiseer al meer vier jaar aan het hollen, een studie afgerond in de avonduren. ( ik zit in de IT, dat is ook al meer dan vier jaar druk, druk, druk) Financiële zorgen, niet van mijzelf, maar van mijn broer. Hij kan m.i. niet goed met geld omgaan en daardoor komt hij in de financiële problemen. Of dit laatste waar is, weet ik overigens niet zeker. De relatie tov mijn ouders is globaal, ze kunnen zich slecht uiten en ik omgekeerd naar hen toe. Ik voel me altijd geremd en ik zou zelf eens willen dat ik alles van me af kan gooien.. Huilen heb ik nog nooit gedaan, alhoewel ik wel soms de aandrang hier toe heb. Wie heeft raad / tips / trucs voor mij, ik denk dat ik tegenoverspannenheid of een burnout aanloop, maar weet niet wat ik moet doen? Mike
| |
| Woensdag, 12 Januari 2005 - 19:20 Hoi, Ik ben 28 jaar en heb vandaag mijn intake-gesprek gehad bij het GGZ. Een enorm grote stap voor mij, omdat ik hier al 4 jaar mee rond loop. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik me aanstel als ik hier met andere mensen over praat, dus vandaar nooit de stap genomen om hulp te zoeken. 4 weken geleden kwam ik echt in de put te zitten en kwam hier alleen niet meer uit. Kan moeilijk opstaan, alles doet pijn en zie het leven somber in, elke dag bang en zo kan ik nog wel doorgaan met klachten. Wat is nu raadzaam om te doen , doorgaan met werken of toch even een time-out? Ik heb het nog niet met mijn psycholoog besproken, omdat ik bang ben dat ik niet meer mag werken, wat is wijsheid? Alvast bedankt en Sterkte allemaal! Cin.
| |
| Woensdag, 12 Januari 2005 - 22:19 Hoi Cin, Wat goed van je dat je deze stap gezet hebt om hulp te zoeken! Ik denk dat het goed is om even een time-out te nemen. Je schrijft dat je al 4 jaar rondloopt, nu 4 weken echt in de put zit waar je alleen niet uit komt, moeilijk kan opstaan, alles pijn doet en het leven somber ziet en bang bent. Dit is toch echt voldoende om jezelf even een time-out te gunnen. Ik denk ook echt dat dit wijsheid is om jezelf even rust te gunnen. Wat zou je willen bereiken met doorgaan met werken? Beterschap en sterkte! Marian
| |
| Maandag, 17 Januari 2005 - 12:15 Hoi Marian, Bedankt voor je reactie. Ik zie nu eindelijk in dat het beter is om mezelf eerst voorang te geven om uberhaupt verder te kunnen gaan in het leven en om andere mensen te helpen. Ik heb een mmoie tip meegekregen van een arts: " Als er ee brand is en je wil naar binnen om iemand te redden wat is dan het eerste waar je aan moet denken? Nagaan hoe je jezelf kunt redden anders verlies je jezelf en de ander in de brand." Voor iedereen: Denk hier eens even over na, mij heeft het geholpen om in te zien dat ik geholpen moet worden. En Marian, je meil heeft me ook goed gedaan. Bedankt. Cin.
| |
| Donderdag, 03 Februari 2005 - 20:31 Hallo, Eigenlijk nu ik dit hir zo lees vraag ik me af of ik nou overspannen ben of een burn-out heb. Ik heb in november 2003 een nieuwe baan gekregen, in de huishouding in een verzorgingstehuis. In het begin ging het goed...wel moe en alles. Maar toen kwam in juli dit jaar de mededeling dat mijn contract waarschijnlijk niet verlengt ging worden..en ik ging ook nog eens trouwen... Toen had ik het niet meer.Mijn zekerheid was weg. Ik heb een verleden van psychiatrische inrichtingen en alles. Nu zit ik dan weer in de ziektewet, mijn contract loopt af in april.. Ik ben ontzettend moe, slapen kan ik op zich wel, maar ik moet er steeds uit om te plassen. Ik ben op...zeg maar, lichamelijke klachten, terwijl ik niets mankeer volgens bloedtesten die gedaan zijn. Ik heb pijntjes hier en daar. Mijn man zit ook nog eens in de ziektewet en toch voel ik me alleen. Ik geef enorm af op de hooogste bazen van mijn werk. Ik heb er genoeg van. Ik zit al sinds november thuis en moest het deze week eigenlijk gaan proberen maar het lukt niet. Ik ben nog te moe om te gaan plassen zeg maar..om mijn tanden te poetsen..bij wijze van. De arbodienst heeft er weinig..zeg maar geen begrip voor. Mijn maatschappelijk werkster zei dat ik me weer gewoon ziek moet melden...want zelfs twee keer twee uurtjes lukt niet. Ik voel me steeds ellendiger...heb nergens zin in..slaap het liefst. Ik ben echt zo moe. Vraag me soms echt af wat ik eigenlijk nog doe hiero...maar ik heb mijn huisdieren...daar leef ik min of meer voor. Heb ook 's nachts af en toe pijn...moet ik op andere zij draaien...en buikpijn, en pijn onder mijn borst. Ik ben hier gekomen om te lezen over een burn-out en te kijken of dat van toepassing is op mij...maar dat weet ik dus eigenlijk niet zo..
| |
| Zaterdag, 07 Mei 2005 - 18:18 Ik zit een beetje in een vicieuze cirkel, heb ik het gevoel: geen zelfvertrouwen -> sociale angsten -> stress -> chronische stress -> burnout -> pankiekaanvallen & angststoornissen -> geen zelfvertrouwen. Althans, ik denk dat het zo in elkaar zit. En nog maar niet te praten over alle andere klachten die erbij komen: Hoofdpijn, overal kippenvel, gevoel in elkaar te zakken, etc...etc... De kwaliteit van het leven is momenteel erg slecht. Kan nergens meer van genieten, en alles gaat langs je heen. Wat kan ik het beste doen. Volgens het boek Mind Tuning van P. Frijters kan je binnen 2-3 sessies van alle klachten af zijn. Zou dit waar zijn???
| |
| Zondag, 08 Mei 2005 - 11:30 Ipv je te laten 'herprogrammeren' zou ik eerder eens gaan kijken waar het door komt dat je je voelt zoals je voelt. We hebben allemaal in zeker mate met conditionering te maken vanuit onze opvoeding en in deze maatschappij. Je kan tig-duizend keer jouw opgebouwde, aangeleerde conditionering laten herprogrammeren, maar zolang je nix verandert in je eigen leven dan zal t 'nieuwe programma' geen uitwerking hebben. Je kan je hersenen manipuleren met nieuwe programma's, maar ga je voorbij aan de wortel van het probleem, dan ben je nog nix opgeschoten. Als ik jou was zou ik eens gaan uitzoeken waar al deze gevoelens en angsten vandaan komen, ga eens opzoek naar je zelf, naar wat er in je leeft, in je wezen, ipv een snelle oplossing te zoeken. Get real with yourself en ga de confrontatie eens aan met jezelf ipv een snelle gemanipuleerde oplossing te zoeken. Een snelle oplossing zoeken betekend naar mijn mening dat je jezelf alles behalve serieus neemt. Ik heb ff gelezen op de site van Mind Tuning, en eerlijk gezegt zeg ik het tegenovergestelde van wat hij zegt: "alles dat KORT duurt werkt NIET of niet afdoende" Je kan meegaan met de snelle oplossing, geheel jouw eigen keus hoor, maar wie zegt dat degene die jouw aan het programmeren => manipuleren is wel zo zuiver in zn hart is om dit te kunnen doen? Duik niet zomaar ergens in, je weet denk nog niet half wat het inhoud. Als je iets doet, moet je het goed doen, en all the way, wil je er vruchten van plukken. Ik persoonlijk denk dat Mind Tuning niet de juiste weg is.. Maar hey, who am i to say?
| |
| Donderdag, 30 Juni 2005 - 17:31 Goh, wat een herkenbare website. Ik zit nu ongeveer 6 weken thuis met burnout/overbelasting verschijnselen en sommige berichten zijn zoooo herkenbaar. Ik blijf elke keer maar twijfelen of er niet "iets" met mijn hoofd is, maar door wat berichten te lezen merk ik dat mijn fysieke klachten (zweverig, licht in het hoofd, er niet bij zijn, een "strakke badmuts" op hebben')symptomen zijn van een overbelast hoofd! Wat is het raar he om ineens je zelf niet meer te herkennen en dit soort dingen te krijgen!!??? Ben er nu ook achter (na intake gesprek voor hulpverlening etc.) dat dit puur het gevolg is van waarschijnlijk jaren (onbewust) mijn koppie te hebben "overgebruikt". Nou, balen om te horen voor iemand die een pure denker is! Hoe krijg ik het in godsnaam voor elkaar om mijn hoofd de welverdiende en benodigde rust te geven als mijn hele leven al draait om denkprocessen in mijn hoofd? Ik ben nou eenmaal niet zo praktisch aangelegd! Maar ik ben positief, heb het idee dat ik snel met behulp van hulpverlening de draai probeer op te pakken en weet dat ik fundamenteel een aantal zaken moet veranderen. Voor mij is het erg sterk een combinatie van mijn persoonlijkheid en emotionele stress. Nou, voor iedereen: zet ´m op en ik hoop dat we gauw weer lekker functioneren!
| |
| Woensdag, 02 November 2005 - 22:05 Mag ik jullie allemaal een beetje moed inspreken? Drie jaar geleden zat ik in hetzelfde schuitje, maar door hard aan mezelf te werken ben ik uit het dal gekomen en functioneer weer helemaal goed. Ik heb wel wat in m'n leven veranderd, zeg tegenwoordig 'nee' en hou m'n grenzen in de gaten. Veel sterkte!!
|