| Riekje | Donderdag, 29 Augustus 2002 - 21:26
Toen ik,na 6 maanden thuiszitten met burnoutklachten, van de bedrijfsarts het advies kreeg om af en toe op mijn werk te gaan koffiedrinken om zo een start te maken met de reintegratie was ik heel blij. Ik houd van mijn werk en had het gevoel dat ik nu het ergste wel gehad zou hebben.
Ik vond het heel fijn om mijn collega's weer te spreken maar met mijzelf gebeurde er iets vreemds: Het leek wel alsof er een soort knop omgedraaid werd in mijn hoofd. Ik kon niet rustig wat kletsen met mijn collega's want mijn hoofd draaide op volle toeren: Ik haalde mappen uit de kast om te lezen wat er de laatste tijd gebeurd was op het werk, dook in stapels werk, wilde van iedereen het naadje van de kous weten enz.
Na ongeveer een uur was ik helemaal uitgeput en leek het wel of er een gordijntje dicht ging. Ik zag er zelfs tegenop om in de auto te stappen om naar huis te rijden.
Hoewel ik ergens wel in de gaten had dat het niet goed ging, verviel ik bij het volgende bezoekje weer in dezelfde fout. Ik wordt hier heel onzeker van want ik heb heel goed in de gaten dat de reintegratie op deze manier op een fiasco zal uitlopen. Ik denk dat ik hulp nodig heb bij het reintegreren. Bij wie kan ik het beste aankloppen voor deze hulp? Met de bedrijfsarts heb ik pas een afspraak over 6 weken en ik sta (al een flinke tijd) op de wachtlijst bij een psycholoog.
Is de psycholoog de aangewezen persoon voor deze begeleiding of zijn daar specialisten voor.
En dan nog iets: Wie gaat dat betalen? Zoiets valt vast en zeker niet onder een ziektekostenverzekereing. Mijn verzekering betaalt de psycholoog niet eens!
Zijn er mensen die ervaring hebben met reintegreren na een burn-out?
Ik kijk met smart uit naar een reactie!
Groetjes Riekje |
| Riekje | Dinsdag, 10 September 2002 - 20:41
Blijkbaar zijn er geen 'ervaringsdeskundigen' die me tips over dit probleem kunnen geven. Wil jij me misschien een antwoord geven op mijn vragen Ineke?
Groetjes Riekje |
| Antwoord van de psycholoog (Ineke) | Donderdag, 12 September 2002 - 18:41
Hulp nodig bij het reintegreren!
Dat kan via de bedrijfarts: vaak werken ze samen met een psycholoog, fysiotherapeut e.d. de snelste weg is wellicht je bedrijfarts even opbellen met je vraag.
Inderdaad kan een psycholoog je hierbij helpen. Maar je staat al op een wachtlijst.
Andere mogelijkheden zijn instituten/bedrijven/coaches die hierin gespecialiseerd zijn maar dat kost vaak een paar centen.(tik reintegratie in op het internet en de adressen vliegen je om de oren).
Je zou je probleem met je baas (of P.& O functionaris) kunnen bespreken. Hij heeft er natuurlijk baat bij dat jij niet lang in de ziektewet zit. Dus bespreek eens met hem dat je hulp nodig hebt bij het reintegreren.
En graag weer zou beginnen met werken. Hij zou het reintegratieprogramma (gedeeltelijk) voor zijn rekening kunnen nemen.
De arbo arts kan je dan een adres noemen bij jou in de buurt waar hij vertrouwen in heeft.
Ik raad je trouwens aan zelf ook wat te ondernemen en niet af te wachten wat profs je vertellen. Dus lees herkenningsliteratuur (b.v. Omgaan met burnout van Carien Karsten)en zet voor jezelf eens dingen op een rijtje.
Je hebt nu de neiging om dwangmatig aan de slag te gaan. Herken je dit van andere situaties? Welke? Waar wordt het door uitgelokt? Probeer in je dagelijks leven als je deze neiging hebt jezelf eens terug te fluiten. Onthoud: DOE ALLES TWEE KEER ZO LANGZAAM.
succes |
| Bo-tje | Vrijdag, 13 September 2002 - 10:56
Hallo Riekje,
Ik ben ook na 6 maanden weer aan het reïntegreren. Zit op 8 uur per week (2 uur per dag)en het valt me ook zwaar. Maar ik heb goeie afspraken met mijn werkgever gemaakt. Speel open kaart en als het niet gaat, dan geef ik dat ook aan.
De psycholoog heb ik aan het begin van de burnout al gedaan en heb er veel aan gehad, daardoor ben ik nu beter in staat mijn grenzen te bewaken.
Onderschat niet wat je mankeert! Niet iedereen begrijpt wat je doormaakt, maar mijn advies is erover te praten met werkgever en collega's. Je zult zien, dat het begrip dan komt en er veel meer mensen mee kampen onbewust. Hou het bespreekbaar, het is niets om je voor je schamen.
Suc6 en ik kom nog weleens hier kijken:-)
groetjes BO-tje |
| Riekje | Maandag, 16 September 2002 - 19:55
Bedankt voor jullie reactie, BO-tje en Ineke,
In het dagelijks leven ben ik inderdaad ook geneigd om er voluit tegenaan te gaan. Ik kan het namelijk niet uitstaan dat dit me overkomen is.
Vroeger had ik een tomeloze energie, ik kon makkelijk meerdere dingen tegelijk doen of het nu 's morgens vroeg of 's avonds laat was. En dan opeens lukt het je niet eens meer om een pan nasi om te scheppen of om jezelf af te drogen na het douchen.
Toen ik dan weer mocht gaan wennen op mijn werk was ik dan ook zo blij dat ik het "gewone leven" weer kon gaan oppakken, maar dat pakte anders uit zoals jullie hierboven hebben kunnen lezen.
Deze ervaringen zijn niet bepaald bevorderend voor je zelfvertrouwen.
Inmiddels ben ik van "wachtlijst" af en mag ik over enkele dagen komen voor een intake bij de psycholoog. Bedankt voor de tip om het boek van Carien Karsten te lezen. Ik heb het direct gehaald in de bibliotheek en heb er al heel wat handige tips uit gehaald. Dit is echt een aanrader voor iedereen die Burn-out is geraakt! |
| BO-tje | Dinsdag, 17 September 2002 - 11:15
Wees niet ongeduldig, want dat is ook mijn fout. Als het een dag of 2 goed gaat,ben ik geneigd er weer tegenaan te gaan, maar dat straft je lichaam vanzelf af. Kost alleen veel energie en je schiet er niks mee op. Luister goed naar de signalen van je lichaam en bedonder jezelf niet!
Ben benieuwd naar jouw ervaringen bij de pschycholoog?
Succes meid! |
| Riekje | Dinsdag, 17 September 2002 - 13:12
Hoi BO-tje, leuk dat je zo snel reageert!
Het niet voor mezelf opkomen,(de behoeften van) andere mensen altijd belangrijker vinden dan mezelf, meevoelen en meelijden met anderen en nu dus niet eens meer weten wat ik zelf voel,dat zijn inderdaad grote struikelblokken en daaraan zal hard gewerkt moeten gaan worden.
Ik ben zelf al een beetje bezig geweest om mijn eigen situatie te proberen met een soort van helikopterblik te bekijken ook omdat het niet in mijn aard ligt lijdzaam af te wachten tot ik eindelijk van die wachtlijst af ben.
De bovenstaande punten heb ik er voor mezelf uitgepikt als een heel duidelijk probleem voor mezelf. Het lukt me alleen niet om hier in mijn eentje structureel mee aan de gang te gaan. Waar moet ik mee beginnen!!
Want deze punten kan ik zelf al wel bedenken, maar ik ben bang dat er na de intake misschien nog wel meer boven tafel zal komen.
Ook hierin zal ik wel veel te veel tegelijk willen doen, dus hoop ik dat ik hierin wat begeleiding kan krijgen.
Sinds het weer lukt om een boek te lezen, lees ik mezelf een slag in de rondte. Ik ga dan ook zeker kijken of het boek dat jij noemt iets voor mij is. Ik neem aan dat het wel in de boekhandel te krijgen is? Bedankt he!!! |
| BO-tje | Maandag, 23 September 2002 - 10:41
Hoi Riekje,
Rustig aan allemaal, hoor, dat euvel heb ik ook, teveel tegelijk willen, maar dat gaat gewoon even niet.
Het is goed, dat je de dingen op een rijtje zet voor jezelf, de psycholoog kan daar wat mee;-),ik kreeg ook op m'n donder dat ik altijd een ander belangrijker vond dan mezelf en dat heb ik nu aangepakt. Ik ben minder betrokken dan voorheen en er zijn nu mensen, die me niet meer zo aardig vinden, maar dat is dan jammer, er komen weer anderen voor terug. Ik voel me een stuk zelfverzekerder, sinds ik m'n leven omgegooid heb.
Het boek heb ik bij Bol.com besteld trouwens. ISBN nummer is: 90-70512-22-X |
| Fieke | Maandag, 23 September 2002 - 11:30
Hoi Riekje en Bo-tje,
Ik herken jullie ervaringen enorm! Ookal was ik zelf niet als burn-out 'gediagnosticeerd', maar als overspannen. De neiging om weer veel te hard aan het werk te gaan is heel herkenbaar. Net als de neiging om veel te hard aan de slag te gaan met allerlei therapie-achtige dingen. Zelf ben ik nu weer ruim een jaar aan het werk. Het gaat wel aardig, maar ik moet wel erg goed op m'n grenzen passen. Gelukkig heb ik een goede therapeut die me ondersteunt en laat inzien wanneer ik weer te hard van stapel loop.
Veel sterkte, groetjes, Fieke |
| Yvonne | Maandag, 23 September 2002 - 11:47
Ook ik herken me in jullie verhalen. Ben zelf ruim twee jaar thuis geweest met een burn out en het laatste jaar enorm bezig geweest om weer aan het werk te komen. Dat is nu gelukt, heb zes weken 20 uur gewerkt en ben nu 32 uur per week aan het werk in een pittige baan. Wil dat kunnen, vind het werk leuk en vooral de collega's zijn erg tof, wat voor mij een compleet nieuwe ervaring is, maar loop op dit moment erg tegen m'n grenzen aan. Compleet met paniekaanvallen en slapeloosheid. Alsof ik weer terug ben bij af. Behoorlijk frustrerend. Ik wijt het op dit moment aan teveel willen in een te korte tijd met te weinig ondersteuning en teveel veranderingen ook op prove-gebied. Oftewel: ik val keihard in de kuil van perfectionisme en geen "nee" kunnen zeggen. En ik had nou juist zo gehoopt daar wat in geleerd te hebben. De praktijk blijkt echter weerbarstiger te zijn. Verstandelijk snap ik het allemaal wel, maar doen en voelen is toch een heel ander verhaal. Ik dacht weer helemaal de oude te kunnen zijn als ik maar eenmaal weer aan het werk was en houd blijkbaar niet genoeg rekening met mijn beperkingen. Moraal van het verhaal: luister naar jezelf en neem jezelf serieus en accepteer dat je bent waar je bent in plaats van al verder willen zijn. Dus leer omgaan met je beperkingen. Veel succes ermee! |
| BO-tje | Dinsdag, 24 September 2002 - 09:58
De "oude" weer worden is helaas een illusie, dat kan ook niet en dat willen we niet,want dan hebben we niks geleerd! Het is zaak je leven dusdanig om te gooien, dat je er het beste mee om kunt gaan zonder opnieuw klachten te krijgen.
Ik ben al een heel stuk veranderd wat dat betreft. Maar het blijft werken aan jezelf, want het komt niet vanzelf aangewaaid.
Het is eigenlijk bizar, hoeveel mensen opgebrand zijn! Ik ken er in mijn omgeving zomaar een stuk of 7... |
| Riekje | Dinsdag, 24 September 2002 - 22:00
Beste ervaringsdeskundigen (BO-tje,Fieke, Yvonne...)
Leuk dat jullie reageren, dank je wel voor tips en ervaringen die heel herkenbaar zijn b.v. de neiging om te hard van stapel te lopen met allerlei therapieen. In mijn geval allemaal "zelfhulp-therapieen".
Niks op tegen natuurlijk maar bij mij lag daaraan de gedachte ten grondslag dat ik het allemaal het liefste zelf wilde opknappen en eigenlijk ook nog zonder dat mijn "omgeving" het in de gaten had.
"Doe normaal, stel je niet aan en, toen de diagnose "burn-out" eenmaal gesteld was, mijn reactie: Burn-out? Dat vind ik zo'n modeverschijnsel, dat heb ik niet!!!!"
Dat was zo'n beetje mijn houding ongeveer een half jaar geleden. Inmiddels ben ik wel wat wijzer geworden en ook wat milder ten opzichte van mijzelf. En sinds een week of zes heb ik in de gaten dat ik hulp nodig heb van een deskundige, ik red het niet alleen.
Heeft een van jullie trouwens ervaring met behandeling door medicijnen? Zelf begin ik er liever niet aan omdat uberhaupt iets tegen medicijnen heb, ik neem zelfs geen aspirientje.
Bij de intake bij de psycholoog kwam dit ook ter sprake en er zijn mensen die het me aanraden omdat ze er zelf zo van opgeknapt zijn. Maar ikzelf blijf mijn twijfels houden.
Ik houd me aanbevolen voor jullie ervaringsverhalen. Alvast bedankt!!!!!!!!!!!
Groetjes en jullie ook veel sterkte!
O ja, de psycholoog gaat ook mijn reintegratieproces begeleiden. Hiep Hoi!!! |
| Fieke | Woensdag, 25 September 2002 - 08:14
Hoi,
Ik was (ahum...ben?) ook heel hard bezig met zelfhulptherapieën. Zo van, ach, dat kan ik zelf toch ook wel? Ik heb tenslotte ook een opleiding in die richting en tegen m'n cliënten kan ik ook vertellen wat ze zouden kunnen doen... Dus veel boeken lezen over het onderwerp, alle tips uitproberen, werd ik dus stapelgek van.
Tot dusver had ik ook twee therapieën naast elkaar; psychotherapie en haptotherapie.
In ieder geval heel prettig om hier
Ik ben gestopt met de laatste therapie. Binnenkort afscheid nemen. Daar zie ik erg tegenop... ik voel me toch wat schuldig, veroordelend, waarom kies ik er nu voor om juist met deze te stoppen, etc.
Pas geleden ben ik weer bij de huisarts beland; 'help, ik denk dat ik weer overspannen ga raken'. Ik kon niet meer slapen, bleef over mijn werk piekeren, terwijl ik wist dat het best goed ging, etc. Mijn huisarts raadde mij aan om een anti-depressivum te gaan slikken. Niet zozeer omdat ik depressief zou zijn, maar om de angsten wat te dempen. Ik heb veel rondgekeken op internet naar wat die medicijnen precies doen én naar de bijwerkingen en ik heb besloten om het (voorlopig) niet te doen. Ik voel me nu ook weer wat beter, al is het niet makkelijk. Ik probeer om me niet te druk te maken, problemen bij de cliënten te laten, goed genoeg mag ook, in plaats van perfect, enz.
Ik ken trouwens ook veel mensen die burn-out, overspannen of iets in die richting zijn. Niet alleen in de hulpverlening, ook in de it en in de financiële wereld, overigens. In welke sector werken jullie?
In ieder geval erg prettig om hierover van gedachten te wisselen met jullie!
Groetjes, Fieke |
| Riekje | Zondag, 29 September 2002 - 01:13
Hoi Fieke,
Ook ik werk in een sector waarin je, wanneer je niet uitkijkt, helemaal "opgevreten" wordt, n.l.: het onderwijs.
Buitenstaanders zien van dit werk vaak alleen de lange schoolvakanties en velen denken dat je om
3uur 's middags naar huis kunt gaan maar het tegendeel is waar.
Je werk is nooit klaar, altijd blijft er wel iets liggen, de werkdruk is hoog, er zijn geen vervangers dus: ziek of niet ziek je werkt gewoon door want je wilt je collega's niet nog meer belasten, het aantal verplichte bijscholingen rijst de pan uit enz.enz.enz. En ondertussen kom je aan het werk waarvoor je opgeleid bent nauwelijks toe, n.l. Het begeleiden van kinderen in hun ontwikkeling naar de volwassenheid.
Daarentegen heb ik geen spijt van de keuze voor dit beroep want ik vind nog steeds dat ik het mooiste werk van de wereld heb.
Fieke, je stelde jezelf een vraag in het vorige stukje en "Waarom kies ik ervoor om te stoppen met de haptotherapie?"
Ik vraag dit omdat ik bij een fysiotherapeut in behandeling ben voor (psycho-somatische) spierspanningsklachten.
Hij is ook haptonoom (of haptotherapeut, hoe noem je zoiets) en past dat ook toe tijdens zijn behandelingen en ik moet zeggen dat ik daar meer baat bij heb dan de fysiotherapeutische gedeelten van de behandeling. Langzamerhand vindt er dan ook een verschuiving plaats richting haptonomie en daar voel ik me goed bij.
Vind jij dat deze twee therapievormen niet samen kunnen gaan? Ik begin pas met psychotherapie en jij hebt al ervaring op dit gebied. Vandaar deze vraag.
Groetjes Riekje |
| Riekje | Zaterdag, 16 November 2002 - 12:59
Hoi Fieke,
Ik hoop nog steeds op antwoord op mijn vrag waarom je gaat stoppen met de haptonomie. Is dat op aandringen van een van je therapeuten of komt dit uit jezelf?
Ik voel me nog steeds goed bij beiden.
Groetjes |
| Fieke | Zaterdag, 16 November 2002 - 22:24
Hoi Riekje,
Ik zie nu pas dat je me zo uitgebreid hebt teruggeschreven, en al weer zo lang geleden! Sorry, maar hier dan een reactie.
Ik ben inmiddels zo een twee maanden gestopt met haptonomie, of liever gezegd haptotherapie. Ik wil je best vertellen waarom en hoe, maar wil je me dan even je e-mail adres sturen? Het is niet superspannend ofzo, maar ik vertel het toch liever niet hier ' in het openbaar'.
OK?
Groetjes, Fieke |
| Riekje | Maandag, 18 November 2002 - 00:26
Dat begrijp ik, alleen ik maak liever mijn e-mail niet openbaar. Of heb jij een ander idee?
Groetjes Riekje |
| Fieke | Maandag, 18 November 2002 - 08:54
Nou, ik dacht, als je mij nu een mailtje stuurt (mijn adres zie je in een balkje onderin als je mijn naam aanwijst met je muis), dan heb ik wel jouw e-mailadres. Ik weet niet of je dat ook al als 'openbaar' beschouwd? Ik beloof je dat ik er niks raars mee zal doen ;)
Groetjes, Fieke |
| Riekje | Maandag, 18 November 2002 - 19:45
Okay, ik ben nog niet zo'n ster met de computer, ik had dat balkje nog niet opgemerkt. Houd je mailbox maar in de gaten!!! Tot dan!!!! |
| Riekje | Maandag, 27 Januari 2003 - 01:20
Hoi BO-tje,
Hoe is het met de reintegratie?
Ik ben in december weer voor 8 uur goedgekeurd. Ik was zo blij, dat ik er weer met veel te veel enthousiasme ingedoken ben met het resultaat dat ik een week geleden weer met een plof in mijn eigen valkuil belandde.
Oei wat is het toch een wankel evenwicht.
Nu is het weer een hele toer om mijn eigen grenzen weer te vinden en vooral ze te bewaken!!
Getsie, ik baal ervan een mens met gebruiksaanwijzing te zijn geworden!!
Zijn er nog meer mensen met reintegratieervaringen? Ik houd me aanbevolen! |
| BO-tje | Dinsdag, 04 Februari 2003 - 15:53
Oeps...is dat even lang geleden dat ik hier was!
Maar...er is van alles gebeurd in de tussentijd.
Met de reïntegratie ging het niet goed op de werkvloer, ik werd steeds onrustiger en mijn baas ongeduldiger. Ik moest maar weer eens normaal gaan doen! Van die reactie baalde ik enorm en zag ineens het ware gezicht van mijn werkgever. Na vele gesprekken met mijn man heb ik uiteindelijk de knoop doorgehakt en ontslag genomen. Wat viel er toen een hoop van me af!! Ik had in de tussentijd ergens anders gesolliciteerd en werd telefonisch aangenomen.
Afijn...om een lang verhaal kort te maken, ik heb de beste beslissing in jaren genomen. Deel nu zelf mijn uren in (als ik maar 6 uur per week werk)en ga dit langzaam in mijn eigen tempo opbouwen.
Kortom: het gaat GOED met me!! :-)) |
| BO-tje | Zondag, 04 Mei 2003 - 19:44
Twee maanden verder en het gaat nog steeds TOPPIE!! Geen werkstress meer en ik zit alweer bijna op mijn oude werknivo. Op eigen kracht en gevoel opgebouwd en ik kan weer genieten van alles om me heen. Verder denk ik tegenwoordig eerst maar eens aan mezelf en dan pas aan een ander. Ik herken de foute signalen en kan zodoende tijdig op de rem trappen. Ik ben een stuk assertiever ook, het "nee-zeggen" gaat me gelukkig goed af.
Ik ben er inderdaad sterker uitgekomen en zorg ervoor dat ik nooit meer in zo'n situatie terecht zal komen.
Voor Riekje, Fieke en alle anderen: Ik denk (weet zeker), dat het met jullie ook weer de goeie kant opgaat, want ik heb jullie ook niet meer hier gezien:-)
Aan iedereen, die aan het begin van het ziekteproces staat: Hou vol! Je komt er weer bovenop! |
| Justme | Zondag, 04 Mei 2003 - 20:09
Hoi Bo-tje
Fijn te horen dat het zo goed met je gaat!
Dat is een hele stap - ontslag nemen tijdens je burnout. Gelukkig is het bij jou goed gegaan. Ik weet dat het mij nu niet zou lukken om te beginnen bij een andere werkgever, om me daar dan weer te moeten bewijzen. Nu heb ik overigens het geluk dat ik een goede werkgever heb, die mij veel steun geeft.
Zelf ben ik nu zo'n maand of 10 bezig. Gaat het goedkomen - vast, maar het duurt langer en is zwaarder dan ik ooit had kunnen denken.
Mag ik vragen waar jij het meest aan hebt gehad, qua therapievorm oid?
Nogmaals bedankt voor je positieve bericht!
Justme |
| Bo-tje | Maandag, 05 Mei 2003 - 12:04
Hoi Justme
Ik heb wel cognitieve gedragstherapie gevolgd, maar daar ben ik na een keer of 10 mee gestopt. Ik begreep, hoe de "technische"kant in elkaar zat en daar kon ik wat mee gaan doen. Mijn psycholoog vond het onverstandig om te stoppen, maar die dacht waarschijnlijk aan de centen:-(
In elk geval wist ik, dat ik het vanaf dat moment alleen kon en dat is ook gebleken.
Van mezelf ben ik een positief mens en een doorzetter en ik denk dat dat ook meewerkt. Het heeft me weliswaar de burnout bezorgd, maar tevens ervoor gezorgd dat ik uit het dal gekropen ben en BLIJF!
Tien maanden is nog niet veel, de tijd om te genezen staat gelijk aan de tijd, waarin je je burnout opgebouwd hebt. Helemaal 100 % is het bij mij ook niet, maar ik ga er anders mee om tegenwoordig. Dus als ik een dippie heb, dan accepteer ik dat, ik weet, dat het de volgende dag weer beter gaat.
Justme, laat je door niets en niemand opfokken, je weet precies hoe ver je kunt gaan.
Heel veel succes met je herstel!! |
| Justme | Donderdag, 08 Mei 2003 - 10:31
Hoi BO-tje
De theorie dat het herstel evenveel tijd kost als het opbouwen ken ik - en daar ga ik maar niet vanuit - dan kan ik de komende jaren nog wel afschrijven ;-)
De technische kant van dingen als cognitieve therapie, RET etc ken ik ook. Ik kan ook prima plaatsten waar ik de fout in ga. Alleen het daadwerkelijk toepassen en er echt in geloven, daar moet nog aan gewerkt worden. |
| BO-tje | Dinsdag, 13 Mei 2003 - 12:17
Komt allemaal goed! Neem je tijd:-) |
| Peet | Maandag, 19 Juli 2004 - 10:37
Hallo allemaal, ik zal me even voorstellen, mijn naam is petra en ben 40 jaar oud en moeder van twee kinderen.
De diagnose Burn-out kwam voor mij als een shock, ik snapte niet dat het zover is gekomen.
Heb in juli 2002 mij ziek gemeld bij mijn werkgever nadat ik mij steeds vermoeider en zieker ging voelen,mijn huisarts zij toen dat ik overspannen was.
Daaraan vooraf ging een periode van de ene griep na de andere, en lichamelijk zulke erge rug en nekklachten dat ik soms moeite had met opstaan.
Tevens nam ik in de periode mijn werk zo serieus dat ik altijd overwerkte en steeds meer werk aannam en op een gegeven moment geen nee meer durfde te zeggen. Na overleg met mijn arboarts ben ik vanaf oktober 2002 weer langzaam aan het werk gegaan maar dat ging moeizaam. Toen begon mijn werkgever mij te pesten en me kompleet te negeren alsof ik niet bestond. Ik heb dit nog volgehouden tot november 2003, toen was de situatie onhoudbaar geworden, na overleg in zover dat mogelijk was is mijn arbeidscontract ontbonden via het katongerecht.
Toen begonnen de problemen pas echt, mijn lichamelijke klachten werden steeds erger en dan de druk om te solliciteren die maakte dat ik angsten kreeg dat ik zou falen als ik weer ergens aangenomen zou worden.
Toen dacht ik moet toch maar naar de dokter.
Die stelde na een lang gesprek de diagnose burnout vast.
Ik heb me weer aangemeld bij een psycholoog want ik moet hier toch uitkomen en niet steeds weer terugvallen in een patroon van alles willen doen en geen nee kunnen zeggen en het gevoel hebben dat als ik alles niet goed doe ik niks voorstel. Ik heb sins 2jaar een nieuwe partner die me begrijpt en heel goed steunt anders zou ik het niet redden.Het enige waar ik nog moeite mee heb is dat ik het nog niet aan iedereen heb vertelt omdat ik me toch schaam dat ik het allemaal niet aankan.
Is dit iets wat jullie ook herkennen, dat schaamte gevoel, en de angst dat mensen je er op beoordelen.
greotjes petra |
| Riekje | Zaterdag, 31 Juli 2004 - 22:35
Heel herkenbaar hoor Petra!!!! Er is helemaal niets mis met deze gevoelens, het hoort er allemaal bij!! Toen ik de diagnose: Burnout op mijn bordje kreeg was mijn reactie:"O nee, dat heb ik niet hoor, dat vind ik zo'n modeverschijnsel, dit durf ik aan niemand te vertellen!"
Nu schaam ik me diep over deze reactie! Het is zelfs zo dat wanneer je er open over durft te praten, dat heel veel ruimte geeft. Dat is het vervelende van deze "toestand": Aan de buitenkant kun je niet zomaar afzien dat iemand in een Burn-out zit. Als je dus naar je omgeving doet alsof er niets met je aan de hand is zul je heel weinig begrip ontvangen. (eigen ervaring!!) Een burn-out kan iedereen overkomen, juist de mensen die zo hard werken, zo plichtsgetrouw en zo loyaal zijn ten opzichte van hun werk.
Jij staat nog helemaal aan het begin van een moeilijk proces en ik wens je heel veel sterkte!
Goed dat je professionele hulp gezocht heb. Ik heb heel veel tijd verloren door maar te denken dat ik er zelf wel uit kon komen.
Neem de wijze raad van BO-tje maar ter harte: Uiteindelijk komt alles weer goed maar..... NEEM JE TIJD!!!! Het herstellen van een burnout kost gewoon HEEL VEEL TIJD!!!!!
Neem die tijd en gun jezelf die tijd!!
Sterkte ermee hoor!!!
Groetjes Riekje |
| Tim | Donderdag, 02 December 2004 - 00:04
Hallo, ik heb zo eens wat reacties gelezen, het volgende s mij overkomen, ik werk al meer dan 25 jaar bij een bedrijf, mijn handicap is dat ik veels te gevoelig ben wat anderen van mij vinden,
Ik heb veel dingen opgekropt door de jaren, maar nooit met iemand over gepraat.
Het afgelopen jaar was voor mij een heel vervelend jaar, door een ernstige ziekte van mijn zus, en nog wat trieste familie aangelegenheden.
Toen ook nog een paar collega,s meenden enkele weken vevelend tegen mij te zijn, ben ik afgehaakt, en zit nu sinds 4 weken thuis, ben bij mijn huisarts geweest, en die gaf me rustgevende medicijnen.
Ben toen bij de arbo arts geweest, en die gaf mij 14 dagen vrijaf, morgen moet ik er weer naar toe, maar de zakelijke opstelling van de arts, geeft mij het idee dat ik maar moet bewijzen of ik echt overspannen ben.
Veel rust krijg ik niet, de baas belt twee keer in 4 weken, je moet in die tijd twee keer naar de arbo arts, je word hier echt niet beter van.
Op advies van de huisarts, naar de maatschappelijkwerkster, drie keer gepraat, en dat helpt mij niets, daar ben ik mee gestopt.
Zie er nu als een speer tegen op om weer te beginnnen, terwijk ik er helemaal nog niet aan toe ben.
gt Tim |
| Anoniem | Donderdag, 02 December 2004 - 18:08
Tim.
Sta voor jezelf, tijd is inderdaad de enige remedie, zelf ben ik na 8 maanden nu weer 4 dagen aan het werk , heb er weer lol in .
Je kan het niemadn uitleggen hoe je je voelt maar als je niet op je strepen gaat staan zak je dieper weg ,heb zelf enorm veel aan een mental coach gehad. Sterkte !
John |
| Anoniem | Maandag, 25 Juli 2005 - 12:40
REINTEGRATIE-SWEEPSTAKES
Men zegt dat mensen graag bedrogen willen worden.
En jij, is dat ook jouw grote wens?
Dan is het nu jouw kans om jouw grote slag te slaan!!!!
Naast de
Nationale Postcode Loterij
is er nu (al een tijdje) de.....
Nationale Reintegratie Oplichterij.
Ga snel naar je locale UWV of gemeentelijke toko en haal dat lot.....NU!!!!!
De winkansen zijn vastgesteld op meer dan 95 procent, da's een winkans van nagenoeg 100 procent.
Dus haal dat lot.....NU!!!!!
Velen zijn je al voorgegaan en hebben hun prijs al in ontvangst mogen nemen.
Wil jij, net als vele anderen voor jou bedrogen worden?
Win jij nooit eens wat?
Wil jij nu ook eens die grote prijs binnenhalen?
Ga dan snel naar je locale UWV of gemeentelijke toko en haal dat lot.....NU!!!!!
Velen zijn je al voorgegaan, velen zullen jou willen volgen!
Jij wilt toch niet uit de pas lopen?
Doe mee en word lid van de Gemeenschap Der Bedrogenen.
Wees een winnaar en haal dat lot.....NU!!!!!
Laat je vrienden zien dat je lef hebt...
en dat je weet hoe je moet winnen.
Zij zullen jou als een echte winnaar begroeten en tegen je opkijken.
Wees dus slim, en haal dat lot.....NU!!!!!
-------------------------------------------
over de uitslag word niet gecorrespondeerd.
Prijzen in de Nationale Reintegratie Oplichterij worden uitgekeerd zolang de Nederlandse regering het blijft ondersteunen. |
| Anoniem | Maandag, 25 Juli 2005 - 12:41
Nieuw: een stripverhaal over de reintegratie bedrijven.
In het genre tragikomedie en geheel gebaseerd op de realiteit,
na de avonturen van Suske en Wiske nu
“de streken van Zotteke en Boefke”
van de hand van Billy Dondersteen.
Waarin de titels slaan op onze hoofdpersonen zelf.
De volgende titels zijn al jaren in voorbereiding:
1) De domme diktator
2) De liegende lafbek
3) De onzinnige oplichter
4) De hyperzotte hypokriet
5) De reteluie reintegratieconsulent
6) De zieke zakkenwasser
7) De gewetenloze gevangene
8) De pathalogische psychiatriepatient
9) De pathogene paddestoel
In deel 1 tot en met 6 maken wij mee welke zieke misdaden (het originele materiaal voor de strip is op vele, vele websites te
vinden) onze hoofdpersonen durven te begaan.
In deel 2 word reeds de basis gelegd voor de oorzaak achter onze ellende spuiende anti-helden.
In deel 7 word daar door de regering van het land van ooit een einde aan gemaakt en word ons duo in de gevangenis gegooid.
In deel 8 word er alsnog geprobeerd Zotteke en Boefke te genezen door middel van cognitieve gedragstherapy ondersteund met een dagelijks maximum van 250mg Clomipramine voor de duur van een jaar.
In deel 9 ontdekt dokter Waarheidsgetrouw de onthutsende waarheid achter alles wanneer hij besluit de hersenpannen van
Zotteke en Boefke open te snijden en daarin geen hersenen maar een brei van wegrottende paddestoelen (zwammen(!)) ontdekt. |