| Anoniem | Zondag, 01 September 2002 - 12:05
Hallo,
Mijn klachten begonnen heel lang geleden, zes jaar ongeveer, of zeven. Ik werd somber, verder weet ik er niet veel meer van. Daar heb ik mee rondgelopen en er met niemand over gepraat tot ik niet meer met de stress om kon gaan. Als ik de info lees weet ik wel bijna zeker dat ik eerst depressief ben geweest en dat er later een burn out bijgekomen is.
Ik word nu helemaal gek van die psychologe van mij, ik schiet er niks mee op. Kan dat komen doordat ik alleen maar behandeld word voor mijn depressie? Is er veel verschil in de behandeling? En is het wel verstandig om er medicijnen bij te nemen? Ik heb namelijk het gevoel dat ik met die medicijnen alleen maar om mijn probleem heen draai.
groetjes |
| darkangel | Zondag, 01 September 2002 - 13:44
Hey,
ik ben twee jaar depressief nu en ben ook in behandeling. Maar het helpt ook niet echt. Ik durf eigenlijk nooit echt goed te zeggen wat mij dwars zit. Hij wil ook dat ik medicijnen ga gebruiken en dat ik uit huis ga. Maar aan medicijnen wil ik niet beginnen. En ik denk dat dat aan een voorval ligt die eerder in mijn leven is gebeurd. En uit huis gaan. Ja daar heb ik lang over nagedacht, maar dan zou ik met ongeveer 7 mensen in een huis moeten wonen. En dat kan ik niet.
Ik weet niet hoe lang je nu al medicijnen gebruikt. Maar ik weet wel dat het een tijdje duurt voordat het werkt. Het is ook zo dat het de depressie niet laat verdwijnen maar eigenlijk alleen maar de symptonen vermindert. Zodat je wat beter kunt nadenken over dingen.
Wat betreft je psycholoog, als jij geen goede band met hem hebt en het gevoel hebt van, hij pakt het helemaal verkeerd aan. Zou ik gaan nadenken over een andere psycholoog. Misschien zou je het eerst met je psycholoog kunnen bespreken van hoe jij het wil.
groetjes Darkangel |
| Antwoord van de psycholoog (Ineke) | Maandag, 02 September 2002 - 07:42
Is er een verschil in therapie bij een depressie en bij een burnout?
Ja.
Maar er is ook een overlap: nl. cognitieve gedragstherapie. Het inzicht dat je gedachten je gevoelens bepalen.
Als je denkt : "Dit is verschrikkelijk!! Een ramp!! Ik kan het niet verdragen" zal dit een sterk negatief gevoel geven.
Je kunt je gedachten leren relativeren. Jezelf niet zo negatief evalueren.
D.m.v. systematische training kun je dit leren.
Bij beide aandoeningen kan voorgesteld worden om medicijnen te gebruiken.
Darkangel legt het effect hiervan goed uit.
Als je vindt dat de therapie niet werkt zou ik dit bespreekbaar maken.
Vraag aan je therapeut hoe deze dat ziet. Wat haar doel is. Hoe je meer effect kun scoren.
Kortom: evalueer!!
|
| Anoniem | Maandag, 02 September 2002 - 15:20
Hai,
Bedankt voor jullie reacties. Ik ben nou de medicijnen aan het afbouwen, ik krijg echt genoeg van dat dromerige gevoel.
Ik geloof wel dat gedachten gevoelens beinvloeden. Maar als iets verschrikkelijk is en je denk 'goh, wat leuk dit' ga je je niks beter voelen. Bovendien heb ik geen grip op mijn gedachten, ze gaan veel te snel.
Mijn probleem bij de psychologe is ook dat ik niet alles durf te zeggen en dat ik veel te gemakkelijk lieg tegen haar. :P
Veel sterkte darkangel. met zeven mensen in een huis zou ik ook helemaal knots worden. |