| john | Dinsdag, 02 September 2003 - 18:36
Hi, allemaal
Heb een partner die voldoet aan de meeste symptonen van een b.o .
Verharding, radeloosheid, besluiteloosheid, teleurgesteld, hartkloppingen etc etc .We staan op een cruciaal punt in onze relatie .Ze twijfelt over alles het leven , ons , haar omgeving, iedereen moet het bezuren .Heb haar het vuur aan de schenen gelegd , heb mijn hand uitgestoken , heb alles geprobeerd om haar weer uit die dip te halen. Totdat ik iets over burnout las. Wat is dat erg soms komt ze tevoorschijn en is ze zo klein.Heb haar ook die dingen voorgelegd die ik las en moet het twee dagen bezuren met verwijten .Heb nu gezegd dat ik op haar wacht want erkennen doet ze niets hoe ellendig ze soms is. We hebben thuis een pauze omtrent haar state of mind ivm de kinderen, maar om ons heen speelt ze geraffineerd mooi weeer terwijl iedereen het ziet. Afwezige blik, mager,hoog van de toren blazen .Op mn werk bellen haar vriendinnen die ook niet in de buurt kunnen komen ze kapt alles heel slim af.Het is zo dubbel.Iemand ervaring met een partner met burn out die zich hierin herkend. Ze lijkt wel alter ego te hebben ontwikkeld.Het doet me zo een pijn om haar langzaam te zien weg slippen . John |
| Anoniem | Vrijdag, 19 September 2003 - 10:24
Hi, heel herkenbaar . Heb zelf in zo een dip gezeten en op dat moment zie je het niet . Ben ook een heleboel vergeten van die tijd.Op foto,s schrik ik vanmn blik ( ben ik dat!!) Paniek dat was er bij mij , niet overzien wat de gevolgen zijn etc etc .Mijn partner heeft mij ondanks alles altijd gesteund door er te zijn.Het was voor hem ook een eye opener ondanks die rottijd.Tijd, rust en een aantal gesprekken waren voor mij al genoeg om weer een handvat te krijgen om van daar uit weer opnieuw te beginnen . Heb een boel voor mn kiezen gehad in het verleden en heb het eindelijk een plekje kunnen geven .Het is moeilijk te leven met zo iemand juist omdat je elkaar zo goed kent en je elkaar het liefst voor vol aanziet maar dat even niet zo is. Tijd , rust , geduld en liefde.Ben blij dat ik er nu zo op terug kan kijken , heel veel succes. |
| ano | Maandag, 06 Oktober 2003 - 20:14
Dat je voor hem klaar zult staan als hij bereid is tot praten, maar verder je energie voor jezelf en voor jullie kinderen houden. Zoek zelf ook hulp, praat erover met mensen in je omgeving. Het belangrijkste is nu dat je zelf goed op de been blijft en de kinderen niet teveel lijden onder de situatie met hun vader/moeder
Hoe graag je hem/haar ook zou willen helpen, dat lukt alleen als hij er zelf voor open staat. En soms moeten mensen bijna letterlijk met hun kop door de muur voordat ze dat gaan inzien.
Dit bovenstaande las ik op een andere site denk dat dit absoluut klopt , hoop dat iemand er iets aan heeft . |
| Anoniem | Zaterdag, 08 November 2003 - 16:52
Heb een partner met eeen burn-out , na veel 5en en 6en , een psycholoog opgezocht.Uit de testen komt niets bijzonders ,conclusie : ik heb geeen burn-out , mn emmer is gewoon vol. nou ik heb gezien hoe ze er aan toe was en dat is geen emmertje.Ik neem genoegen met het emmertje verhaal, in ieder geval een beetje erkenning. Het gaat al een stuk beter maar er komt geen gesprek opgang omtrent de hele zaak , ze kan niet na een half jaar eens een klein beetje achterom kijken en er het hare van zeggen. Ik heb de afgelopen maanden de boel rustig proberen te houden, als ik dat niet doe gaat ze tekeer en springt ook heel erg van de hak op de tak , wordt boos etc etc vooral op mij en dr zus , we staan het dichtst bij dus das makkelijk .Ik weet ondertussen niet meer waar ik aan toe ben, ook omdat ze naast de hele boel ook nog eens twijfelt over ons. Ben zelf zover om te zeggen ok. We stoppen , maar scheiden wordt nooit een pretje , hoe dan ook het gaat
pijn doen.Ze heeft alles het liefst leuk en aardig.Vervolgens krijg ik de stempel van de man die alles gaaat verzieken . Scheiden zou niet mijn keuze zijn maar wie zijn billen brand moet op de blaren zitten , lullig maar waar . Dit is niet mijn keuze , maar dan kies ik voor mezelf om te overleven , dan ga ik niet mezelf aan de kant schuiven om het het haar maar naar de zin te maken zodat ze niet weer in de dip schiet. Dat kan er bij haar niet in .Maar ja dat is het dan ook weer niet, zucht .. Ik hou ontzettend veel van dr . Maar vind het heel moeilijk om mezelf maar gerust te blijven stellen en genoegen te nemen met de dingen die ik tussen de regels door moeten lezen.Goed tot zover . Gelukkig gaat ze wel door met het bezoeken van de psycholoog. |
| Anoniem | Zondag, 14 December 2003 - 23:09
ondertussen heeft ze dat , terwijl in het eerste gesprek gezegd is , dat het erg veel was , geraffineerd afgekapt . na 3 gesprekken . Een Oscar zou ze moeten krijgen , beste actrice .
Ondertussen woont ze even alleen.
Ik ben hier met onze kinderen 3 stuks , de schatten , als ik wat ga ondernemen is ze hier en valt om de haverklap in slaap. moe moe moe
Ze denkt de hele shit van haar te kunnnen oplossen door uit elkaar te gaan , en vind ons niet terug .zullen zien, 2003 is een heel slecht jaar voor mij/ons of andersom.Ik wil wel knokken maar zij is te moe ,en ik ben uitgekakt. |
| Anoniem | Donderdag, 08 April 2004 - 05:31
wat blijkt na al die toestanden , een ander , dat vond ze zo moeilijk te erkennen voor zich zelf dat ze daarom maar mij het leven vreselijk zuur heeft gemaakt meer dan een half jaar , terwijl ze nooit zo was, de liefste vrouw en moeder.Nu weet ze nog niks maar wil ons niet meer,een pas gescheiden vent van veertig zonder kinderen.En ik maar denken dat ze burned was.
Ben stuk , helemaal stuk. |
| Anoniem | Donderdag, 08 April 2004 - 10:07
Heb wel erkend dat het gat wat geslagen is in mn ziel, niet zelf kan oppakken, ben mn eigen kracht compleet kwijt.En ga in therapie, wat er gebeurd is, de liefste vrouw die ik kende,heft me neergesabeld en afgebrand tot de bodem.Ze kan zich ook bijna niets herinneren van wat ze gedaan heeft.En sorry kan ik niets mee.Kapot , stuk op, zo erg dat het genietn van de kinderen 3!! me alle energie kost die ik heb.
Weet dat ik er weer uit kom maar niet zonder hulp, heb veel aan mn vrienden maar begin me ook bezwaard te voelen ondertussen.Mar goed we zullen zien, ik zal weer wat posten als ik weer wat handvaten heb. |
| John | Woensdag, 18 Augustus 2004 - 09:36
Hi, hoe het nu allemaal precies zit met die ander weet nog niemand ook haar vriendinnen niet.
Ze vind het vreemd dat er geen animo is om leuke dingen met haar te doen.
Er is sinds vorige week pas redelijk overleg,en ze is opvallend rustig en we zijn allebei vaak erg verdrietig.Als ik vraag wat er is veranderd omdat ze me niet meer uitscheld en me de grond onder mn voeten vandaan haalt,antwoord ze, het is een proces, net als het hele leven... Het blijft allemaal een beetje vaag,ik hoop dat dit beter is voor ons beiden is ook een uitspraak waarvan ik denk...
Mis haar nog steeds heel erg,ondanks de hele shit.Het huis is verkocht,en zij is nu de laatste spullen aan het ruimen,de eerste keer sinds november dat ze verder komt als de voordeur.Erg pijnlijk .Ziet nu ook dat het reacties losmaakt vooral bij onze zoon,is na een weekend bij mij erg opstandig tov van haar,ze vraagt is hij bij jou ook zo?? Ik antwoord, neej,maar dat komt omdat de kinderen er geen bal van snappen.En dan word het stil en praat ze er tactisch overheen.Ze praat wel met de kinderen maar op een manier waarop ze dingen tussen de regels door moeten lezen en dat roept vragen op die ze niet durven te stellen.Affijn wordt vervolgd. |
| John | Dinsdag, 21 December 2004 - 21:12
Met mij gaat het goed , met haar nog steeds het zelfde, iedereen haakt af.Blijf erbij , ze heeft hulp nodig. |
| Anoniem | Dinsdag, 18 Januari 2005 - 17:42
Hoi, Ik zit nu net ee n maand thuis vanwege, in de eerste instantie een burn out, maar dit is nu omgeschakeld naar een heftige depressie.
Het heeft 4 jaar geduurd voor stappen ondernam.
Ik weet nu wel dat ik hier doorheen kom en het is verdomde zwaar, maar mijn vriend met wie ik samenwoon zit nu ook in een depressie vanwege traumatische verschijnselen, dus het is echt zo zwaar. Hij weigerd ook maar wat voor medicijn te slikken. Ik begin donderdag met mijn tweede gesprek bij een psychiater en overweeg toch om medicijnen te slikken. Het gaat nu een paar dagen iets beter maar wacht tot de zwarte wolk weer boven me komt staan. Dit kan over 1 minuut zijn, maar ook morgen pas.
Ik wens iedereen heel veel sterkte! |